I CR 16/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Gross. Sędziowie: M. Godlewska, W. Kuryłowicz (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy z powództwa Edmunda B. przeciwko Skarbowi Państwa (Wojskowy Stołeczny Zarząd Budynków Mieszkalnych w W. - Garnizonowa Administracja Mieszkań nr 4 W.) o odszkodowanie, na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 6 listopada 1970 r.,zmienił zaskarżony wyrok tylko w ten sposób, że zasądzoną od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.350 zł podwyższył do wysokości 2.600 zł z odsetkami, a kwotę 213 zł z tytułu kosztów procesu podwyższył do kwoty 317 zł, poza tym rewizję oddalił.Uzasadnienie faktycznePracownicy pozwanego, zrzucając w dniu 21.I.1970 r. śnieg i lód z dachu budynku należącego do pozwanego, uszkodzili samochód powoda, który poniósł w związku z tym straty określone w pozwie na kwotę 3.700 zł.Sąd Wojewódzki uwzględnił powództwo do wysokości 2.350 zł, stanowiącej koszt naprawy samochodu, natomiast oddalił je co do dochodzonej tytułem zwrotu poniesionych kosztów dojazdów do pracy kwoty 1.350 zł. Według dokonanych ustaleń pozwany ani nie zabezpieczył w sposób należyty terenu dookoła budynku, ani też nie wezwał właścicieli zaparkowanych samochodów (w miejscu na ten cel przeznaczonym), by usunęli je na okres oczyszczania dachu. Spadające z dachu bryły lodu i śniegu uszkodziły pokrywę bagażnika, którą należało wobec tego kosztem 2.350 zł w wyroku zasądzonych, wymienić. W pozostałej części sąd orzekający uznał roszczenie za nie udowodnione.Uzasadnienie prawneRozpoznając rewizję powoda (co do oddalonej części powództwa i co do kosztów procesu) Sąd Najwyższy zważył, co następuje.W świetle ustalonych okoliczności konkretnego wypadku podstawę odpowiedzialności pozwanego stanowi zawinione działanie pracowników pozwanego przy wykonywaniu powierzonych im czynności (art. 417 k.c.), a nie art. 433 k.c. Oczyszczenie dachu domu (między innymi także przez zrzucanie z niego śniegu i lodu) nie uzasadnia odpowiedzialności za szkody w ten sposób wyrządzone na podstawie art. 433 k.c., który wymaga wyrzucenia lub spadnięcia przedmiotu "z pomieszczenia" w potocznym rozumieniu tego słowa, gdyż w tym właśnie znaczeniu jest ono w powyższym przepisie, jak to wynika z jego treści, użyte, natomiast zrzucenie czegokolwiek z dachu nie jest wyrzuceniem z pomieszczenia (lokalu). Powód, pozbawiony samochodu oddanego z winy pozwanego do naprawy, dojeżdżał do pracy i z pracy do domu autobusem i tramwajem. co - uwzględniając odległość miejsca zamieszkania od miejsca pracy - stanowiło wydatek 5 zł dziennie, a za okres naprawy samochodu (do połowy marca 1970 r.) - 250 zł. Ta właśnie kwota podlega na podstawie art. 361 k.c. zasądzeniu tytułem dalszego naprawienia szkody i dlatego w tym zakresie zaskarżony wyrok podlega stosownej zmianie (art. 390 § 1 k.p.c.) także co do kosztów procesu.Ewentualne dalsze straty (wyjazdy przez skarżącego do córki w P. i do matki w pow. O). związane są z okolicznościami, które po raz pierwszy przytoczone zostały w rewizji, wobec czego skoro nie wynika ze sprawy, aby nie mogły one być powołane przed I instancję, straty te nie podlegają uwzględnieniu. W tym więc zakresie rewizja została oddalona (art. 387 k.p.c.).Z powyższych względów należało orzec jak w sentencji.