I CR 41/65

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Zofii W. przeciwko Skarbowi Państwa (Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Poznaniu) o odszkodowanie, na skutek rewizji pozwanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 28 października 1964 r., rewizję tę oddalił.Uzasadnienie faktyczneW wyroku Sadu Karnego skazującego pracowników Powiatowego Zarządu Weterynarii w Poznaniu, lekarza weterynarii M. i oglądacza mięsa S., zostało ustalone, że wymienieni na skutek niedbalstwa w wykonywaniu swych obowiązków służbowych dopuścili do sprzedaży przez GS w M. mięsa zakażonego włośniami, pochodzącego z uboju z dnia 23 maja 1960 r., w następstwie czego ponad 1.100 osób uległo zatruciu.Powódka twierdząc, że w czerwcu 1960 r. zakupiła w sklepie GS w M. kiełbasę i po spożyciu jej zachorowała na włośnie, domagała się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia za cierpienia fizyczne i krzywdę moralną oraz 2.995 zł z tytułu utraty zarobków w okresie choroby oraz wydatków na opiekę nad dziećmi, a ponadto 665 zł 22 gr z tytułu utraty zarobków w okresie pobytu powódki w szpitalu w związku z badaniami w czasie procesu.Sąd Wojewódzki uwzględnił powództwo w kwocie 13.650,82 zł dalsze zaś żądania powódki oddalił.Uzasadnienie prawneRozpoznając sprawę na skutek rewizji pozwanego Skarbu Państwa, który wniósł o uchylenie lub zmianę wyroku przez oddalenie powództwa w całości, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Chybiony jest zarzut, w którym skarżący kwestionuje istnienie związku przyczynowego pomiędzy zaniedbaniami przypisanymi pracownikom służby weterynaryjnej a chorobą powódki wobec nieudowodnienia, że powódka nabyła mięso pochodzące z uboju z dnia 24.V.1960 r.Powódka przesłuchana w charakterze strony zeznała, że stale, przeciętnie 2 razy w tygodniu zaopatrywała się w mięso w sklepie GS w M. Pierwsze objawy choroby wystąpiły w początkach czerwca, a do szpitala została przewieziona 18 czerwca 1960 r. Ponieważ zachorowanie powódki przypadło w okresie masowych zachorowań na włośnie, w następstwie zaniedbań służbowych wymienionych wyżej pracowników pozwanego, Sąd Wojewódzki władny był przyjąć w oparciu o domniemanie faktyczne, że i choroba powódki została spowodowana spożyciem mięsa zakażonego, pochodzącego z uboju z dnia 24.V.1960 r. i w konsekwencji uznać, że Skarb Państwa odpowiada wobec powódki za szkodę na podstawie przepisów ustawy z dnia 15.XI.1956 r. w związku z art. 145 k.z.Błędny jest również pogląd wyrażony w rewizji, że podstawą odpowiedzialności Skarbu Państwa mógłby być ewentualnie przepis art. 4 ustawy z dnia 15.XI.1956 r., wskutek czego odpowiedzialność ta nie może być solidarna z odpowiedzialnością GS i jej pracowników i w związku z tym brak było podstaw do zasądzenia od Skarbu Państwa całego odszkodowania.Dopuszczenie do sprzedaży zakażonego mięsa i w następstwie tego zatrucia powódki zostało spowodowane nie przez wydanie decyzji lub zarządzenia, lecz przez zaniedbanie czynności kontrolnych nad stanem sanitarnym mięsa, wobec czego przepis art. 4 ustawy z 15.XI.1956 r., wbrew zapatrywaniu skarżącego, nie ma zastosowania.Gdyby jednak nawet Państwo odpowiadało za szkodę na podstawie art. 4 ustawy, to ta okoliczność sama przez się nie uchylałaby stosowania przyjętej powszechnie w nauce i orzecznictwie zasady, która w Kodeksie cywilnym znalazła już wyraźne unormowanie w art. 441 § 1, że w przypadku odpowiedzialności kilku osób za szkodę, odpowiedzialność ich jest solidarna niezależnie od tego, czy oparta jest na tych samych, czy też różnych podstawach.Gdy więc zarzuty rewizyjne okazały się nieuzasadnione, wysokości roszczeń skarżący nie kwestionuje, zaskarżony zaś wyrok nie zawiera uchybień, które by należało podnieść z urzędu, rewizja z mocy art. 383 k.p.c. podlega oddaleniu.