I CSK 1105/14

WyrokIzba Cywilna2015-10-07

Skład orzekający: Tadeusz Wiśniewski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy naruszenie prawa materialnego może być skuteczne w skardze kasacyjnej, jeśli w istocie kwestionuje się ustalenia faktyczne dokonane przez sąd drugiej instancji?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jeśli zarzuty naruszenia prawa materialnego w rzeczywistości zmierzają do podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd drugiej instancji. W takiej sytuacji skarżący powinien podnieść zarzuty naruszenia prawa procesowego, a nie prawa materialnego. Skarga kasacyjna oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego, które w istocie dotyczą ustaleń faktycznych, nie spełnia przesłanek do przyjęcia jej do rozpoznania.
Stan faktyczny
Wnioskodawca złożył wniosek o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie. Sąd drugiej instancji wydał postanowienie, które zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez jednego z uczestników postępowania. Skarga kasacyjna opierała się na zarzucie naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 172 § 1 i 2 k.c.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt I CSK 1105/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z wniosku A. C. przy uczestnictwie Miasta W., R. C. i P. Z. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 października 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika Miasta W. od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt V Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi na oczywistej zasadności skargi. Stanowiska skarżącego nie sposób jednak podzielić. Skarga kasacyjna została oparta tylko na jednym zarzucie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 172 § 1 i 2 k.c. Faktycznie jednak strona skarżąca kwestionuje poczynione przez Sąd drugiej instancji ustalenia faktyczne wskazujące na samoistny charakter władztwa nad nieruchomością przez wnioskodawczynię. Podnosi bowiem, że w rzeczywistości posiadaczem samoistnym był inny uczestnik postępowania. Kwestia sprawdza się jednak do tego, że nie sposób przyjąć takiego stanowiska w ramach poczynionych przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych. Jeśli więc skarżący zmierzałby do podważenia tych ustaleń w ramach skargi kasacyjnej to powinien był podnieść zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, czego nie uczynił ograniczając się jedynie do postawienia zarzutów naruszenia prawa materialnego. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). [aw]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3989 § 1 KPCart. 172 § 1§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 22.07.2026. · PDF źródłowy