I CSK 112/20

Sygn. akt I CSK 112/20 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa M. S. przeciwko P. S.A. w W. o ochronę dóbr osobistych, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 czerwca 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. przyznaje radcy prawnemu K.M. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) powiększoną o 23 % podatku VAT tytułem wynagrodzenia za udzielenie powodowi z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2 istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołano się na oczywistą zasadność skargi. Po pierwsze, ma ona wynikać z oczywistego naruszenia art. 162 k.p.c. przez uznanie, że przy zgłaszaniu na rozprawie zastrzeżenia w tym trybie, wobec niewskazania przepisów jakie w ocenie składającego zarzut sąd naruszył, zastrzeżenie jest nieskuteczne i nie umożliwia kwestionowania wydanego na rozprawie postanowienia dowodowego. Ponieważ jednak w postępowaniu kasacyjnym a limine wyłączone jest kwestionowanie ustaleń faktycznych i oceny dowodów, to trzeba przyjąć, że tym bardziej tego rodzaju zarzut nie może uzasadniać oczywistej zasadności skargi. Co więcej, taka interpretacja art. 162 k.p.c., choć nie wynikająca bezpośrednio z brzmienia tego przepisu, jest przyjęta w orzecznictwie, a zatem z jej przyjęciem można by co najwyżej polemizować w ramach zarzutów kasacyjnych, natomiast nie świadczy ona o oczywistej zasadności skargi. Po drugie, oczywista zasadność skargi ma wynikać z naruszenia art. 5 k.c. Znów jednak norma prawna wyrażona w tym przepisie to przejaw tzw. prawa sędziowskiego, gdzie pozostawiono ocenie sędziego wyjątkowo szeroki margines swobody, a w tej sprawie nie można przyjąć, po jej analizie, aby został on przekroczony. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aj