I CSK 1214/22

Sygn. akt I CSK 1214/22 POSTANOWIENIE Dnia 23 września 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z powództwa Bank spółki akcyjnej w W. przeciwko D. R. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 września 2022 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt I ACa 161/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od D. R. na rzecz Bank spółki akcyjnej w W. kwotę 2700 (dwa tysiąc siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Pozwana D. R. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, oddalającego apelację skarżącej w sprawie z powództwa Bank S.A. w W. o zapłatę. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała potrzebę dokonania wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Wspomniana potrzeba wiązana była z oceną skutków naruszenia procedury opisanej w art. 75c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2439 z 2 późn. zm., dalej: pr.bank.) dla skuteczności wypowiedzenia umowy kredytu przez bank. Nadto skarżąca wskazała, że należy poddać pod rozwagę istotę „kredytu bankowego wynikającego z art. 69 ust. 1 i 2 pr.bank. i dopuszczalność wyliczenia roszczeń odsetkowych od kwot stanowiących koszt kredytu”, gdyż kwota ta nie stanowi sensu stricto kwoty środków pieniężnych oddanych do dyspozycji kredytobiorcy; zdaniem skarżącej koszty kredytu służą wyłącznie interesom kredytodawcy i banki nie powinny pobierać odsetek od środków, z których koszty te zostały pokryte. Potrzeba, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., oznacza, że określony przepis, istotny z punktu widzenia podstawy prawnej zaskarżonego orzeczenia, może być rozumiany na różne sposoby, a orzecznictwo i nauka prawa albo nie wypracowały w tym przedmiocie żadnego poglądu, albo też prezentują rozbieżne stanowiska. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno w takim wypadku zawierać wskazanie, które przepisy wymagają wykładni i na czym polegają poważne wątpliwości związane z ich rozumieniem lub rozbieżnościami w ich stosowaniu (postanowienia Sądu Najwyższego z: 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09 oraz 24 kwietnia 2018 r., II CSK 743/17). Rozbieżność w orzecznictwie sądów powinna zaś zostać wykazana przez przywołanie judykatów, w których odmienne rozstrzygnięcia zapadły w stanach faktycznych nieróżniących się od siebie w relewantny prawnie sposób (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2015 r., III CSK 59/15). W sprawie nie wystąpiła potrzeba wykładni, w opisanym wyżej rozumieniu, ani unormowań zawartych w art. 75c pr.bank, ani art. 69 ust. 1 i 2 pr.bank. Pierwszy z przedstawionych przez skarżącą problemów nie pozostaje w korelacji z motywami zaskarżonego orzeczenia. Pozwana wychodzi bowiem z założenia, nieuprawnionego w świetle stanowiska Sądu drugiej instancji, że powód dokonał wypowiedzenia umowy kredytu z naruszeniem art. 75c pr.bank. Nie ulega wątpliwości, że ewentualne trudności związane z ustaleniem sankcji, jaką rodzi naruszenie wspomnianych ostatnio unormowań, miałyby w sprawie znaczenie tylko w razie uprzedniego rozstrzygnięcia, że in casu doszło do takiego naruszenia. Tymczasem Sąd Apelacyjny wyraźnie wskazał, że zarzuty dotyczące naruszenia 3 procedury wypowiedzenia umowy kredytu są niezasadne. Skarżąca niewątpliwie w ten sposób zrozumiała stanowisko Sądu drugiej instancji, skoro zakwestionowała je w zarzutach skargi kasacyjnej. Tym samym należało uznać, że potrzeba wykładni art. 75c pr.bank. nie uzasadnia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W orzecznictwie utrwalone jest już bowiem stanowisko, że związek między potrzebą wykładni przepisów prawa, jako przyczyną kasacyjną, a wynikiem postępowania kasacyjnego nie może mieć warunkowego charakteru, uzależnionego od trafności poszczególnych zarzutów kasacyjnych. W przeciwnym razie dochodziłoby do wyprzedzającego badania zasadności podstaw kasacyjnych na etapie orzekania w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, co byłoby niedopuszczalne (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 16 lipca 2020 r., II CSK 16/20, oraz z 15 października 2020 r. V CSK 153/20). Druga z podniesionych przez pozwaną kwestii, związana z naturą umowy kredytu, również nie konstytuuje potrzeby wykładni, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Zgodnie z ustaleniami Sądu Okręgowego, podzielonymi przez Sąd Apelacyjny, udzielony pozwanej kredyt miał zostać przeznaczony również na zapłatę kosztów kredytu w postaci prowizji za udzielenie kredytu. Oznacza to, że kwota udzielonego kredytu obejmowała także tę sumę, która miała służyć zapłacie prowizji, tzn. pozwana, w miejsce zapłaty prowizji z innych środków, pokryła sumę prowizji z kredytu w odpowiednio zwiększonej wysokości. Do dyspozycji skarżącej została więc oddana cała kwota kredytu, przy czym część tej kwoty pozwana spożytkowała na pokrycie należnej bankowi prowizji. W motywach wniosku skarżąca nie wyjaśnia, dlaczego ta część kwoty kredytu miałaby być traktowana odmiennie od środków wypłaconych bezpośrednio pozwanej. W konsekwencji wywody skarżącej nie świadczą o tym, by art. 69 ust. 1 i 2 pr. bank. w poruszonej kwestii budziły kontrowersje co do prawidłowego kierunku ich rozumienia, natomiast wyrażone w skardze stanowisko sprowadza się jedynie do przedstawienia indywidualnych wątpliwości – bez wykazania, by wątpliwości te były podzielane w orzecznictwie lub choćby tylko nauce prawa. Nie wyjaśniono również, jakie są możliwe kierunki wykładni omawianych unormowań, jak przekładają się one na wynik sprawy oraz dlaczego za więcej niż jednym z nich przemawia dostatecznie doniosła argumentacja. Wywody sprowadzające się do 4 zakwestionowania przyjętej przez Sąd drugiej instancji oceny prawnej nie mogą natomiast zostać uznane za dostateczną podstawę do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 6 w zw. § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.). Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. [as]