I CSK 134/17

Sygn. akt I CSK 134/17 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku M. R. przy uczestnictwie B. D.-R. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 czerwca 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt V Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na potrzebie wykładni przepisu art. 45 k.ro. oraz twierdzeniu o jej oczywistej zasadności. Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Nie można dopatrzeć się w treści skargi zarzutów mogących uzasadnić jej oczywistą zasadność. Wyliczenie nakładu poczynionego przez skarżącą na majątek wspólny zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego nie może być uznane za oczywiste naruszenie art. 45 k.r.o. Sąd ten wyraźnie wskazał, że nakład skarżącej polegał na spłacie kredytu zaciągniętego na pokrycie wkładu budowlanego, a nie uiszczeniu samego wkładu budowlanego. Nakład ten nie służył zatem uzyskaniu składnika majątku wspólnego (tu prawa do lokalu w spółdzielni mieszkaniowej), ale zmniejszeniu wspólnego obciążenia małżonków. Niezrozumiałe jest więc dlaczego zdaniem skarżącej jej udział w powstaniu składnika tego majątku miałby być oceniany w inny sposób, niż udział drugiego z małżonków, skoro zaciągnęli wspólny kredyt na jego zakup. Cała skarga oparta została zaś na tym zarzucie, który nie może uzasadniać oceny o jego oczywistej zasadności. Z tego samego powodu nie jest trafne stanowisko skarżącej, że art. 45 k.r.o. wymaga wykładni w związku z wątpliwościami pojawiającymi się w orzecznictwie. Dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego cytowane w skardze, które dopuszcza do stosunkowej wyceny wartości nakładu w odniesieniu do wartości składnika majątku odnosiło się jedynie do przypadku, gdy nakład polegał na przyczynieniu się do powstania tego składnika majątkowego. Miało to znaczenie w szczególności wtedy, gdy wartość tego składnika następnie wzrosła. Wskazana 3 linia orzecznicza nie może zaś odnosić się do spłaty zobowiązań zaciągniętych przez oboje małżonków, skoro spłata ta była dokonywana już po powstaniu składnika majątkowego będącego przedmiotem podziału. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). aw aj