I CSK 1361/25

I CSK 1361/25 POSTANOWIENIE 4 września 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska na posiedzeniu niejawnym 4 września 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. przeciwko W.K. i K.T. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej W.K. i K.T. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 16 listopada 2022 r., I AGa 432/21, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda koszty postępowania w kwocie 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanym odpisu tego orzeczenia do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Wyrokiem częściowym z 15 września 2021 r., wydanym w sprawie z powództwa M. spółki z o. o. w K. przeciwko W.K., K.T. i H. sp. z o.o. w K. o zapłatę, Sąd Okręgowy w Poznaniu zasądził od pozwanych W.K. i K.T. solidarnie na rzecz powoda kwotę 257 697,62 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 3 sierpnia 2018 r. do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałej części i orzekł o kosztach I CSK 1361/25 2 postępowania. Apelacja pozwanych od tego orzeczenia została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 16 listopada 2022 r Pozwani wnieśli skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym ochronie interesu publicznego, zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą „przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący podnieśli, że skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż Sąd Apelacyjny naruszył art. 378 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 386 § 2 k.p.c. i art. 317 §1 k.p.c. oraz ew. art. 72 § 2 k.p.c. Nie uwzględnił bowiem z urzędu nieważności postępowania przed Sądem Okręgowym, podczas gdy Sąd ten wydał wyrok częściowy z 15 września 2021 r. jedynie wobec niektórych pozwanych solidarnie, zawieszając postępowanie wobec pozostałych pozwanych ze względu na śmierć pozwanego K.K. oraz wobec H. sp. z o.o. w K. (wobec śmierci jedynego członka jej zarządu K.K. i braku organu powołanego do reprezentowania spółki), mimo, że zdaniem skarżących, obowiązki wszystkich pozwanych solidarnie są wspólne i wynikają z tego samego stosunku prawnego I CSK 1361/25 3 oraz łączy ich współuczestnictwo jednolite, co powinno skutkować zawieszeniem postępowania wobec wszystkich pozwanych. Powołanie się na skarżących na czwartą przyczynę kasacyjną obligowało ich do wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na oczywistości uchybienia, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu rudymentarnej wiedzy jurydycznej, bez potrzeby analizowania szczegółów sprawy lub dokonywania pogłębionej analizy adekwatnych w tej sprawie przepisów. Ponadto, zgodnie z powszechnie aprobowanym w orzecznictwie i nauce prawa poglądem, o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje per se nawet oczywiste naruszenie konkretnego przepisu, lecz jego skutek polegający na wydaniu oczywiście nieprawidłowego orzeczenia, które nie może się ostać (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r., Nr 13, poz. 230). Pozwani nie wykazali przywołanej przyczyny, opartej na tezie o niedostrzeżeniu przez Sąd drugiej instancji z urzędu, przy rozpoznaniu apelacji pozwanych, nieważności postępowania, mającej miejsce przed Sądem Okręgowym i polegającej na wydaniu wyroku częściowego wobec dwojga pozwanych solidarnie, przy zawieszeniu postępowania wobec pozostałych pozwanych solidarnie ze względu na utratę przez nich zdolności sądowej i procesowej. Przytoczony przez skarżących we wniosku o przyjęcie skargi, wyrok Sądu Najwyższego z 27 kwietnia 2012 r., V CSK 204/11 (IC 2013, nr 7-8, s. 301), w kwestii niedopuszczalności wydania wyroku częściowego tylko w stosunku do jednego z pozwanych solidarnie, jest odosobniony i nie znalazł aprobaty ani w nauce prawa ani w innych orzeczeniach Sądu Najwyższego, w których Sąd Najwyższy opowiedział się za dopuszczalnością wydania wyroku częściowego w stosunku do jednego (lub kilku) z pozwanych solidarnie, z tym zastrzeżeniem, że w wyroku końcowym uwzględniającym powództwo sąd orzekający uczyni wzmiankę o tym, że odpowiedzialność pozwanego (pozwanych) jest solidarna z pozwanym (pozwanymi), w odniesieniu do którego (których) wydano już uprzednio wyrok częściowy (zob. postanowienie z 20 maja 2022 r., I CSK 1650/22; wyrok z 20 maja 1969 r., II CR 139/69, OSNCP 1970, nr 2, poz. 38, uzasadnienie uchwały z 4 I CSK 1361/25 4 stycznia 1979 r., III CZP 91/78, OSNCP 1979, nr 7-8, poz. 139, a także wyrok z 19 września 2019 r., III CSK 394/18.). Sąd Najwyższy orzekający w tej sprawie podziela to zapatrywanie, stąd orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz powoda, który wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, orzeczono na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98 § 1 i art.99 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust.4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz.1964 ze zm.). (A.D.) [SOP]