I CSK 1370/26

I CSK 1370/26 POSTANOWIENIE 29 lipca 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski na posiedzeniu niejawnym 29 lipca 2026 r. w Warszawie w sprawie z wniosku T.M. z udziałem M.W., R.B., W.K., E.M., M.W.-1 (i jako następcy prawnego Z.W.) i I.B. o zasiedzenie, na skutek skargi kasacyjnej M.W. od postanowienia Sądu Okręgowego w Siedlcach z 27 marca 2024 r., V Ca 739/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od skarżącego na rzecz wnioskodawcy, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia skarżącemu niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Postanowieniem z 27 marca 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach oddalił apelację uczestnika M.W. od postanowienia Sądu Rejonowego w Węgrowie z 13 czerwca 2023 r., którym Sąd ten stwierdził, że M.M. oraz H.M. nabyli na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej z dniem 1 stycznia 2006 r. własność oznaczonej w sentencji nieruchomości. I CSK 1370/26 2 W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, uczestnik M.W. wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa. Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16, niepubl.) i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2015 r., III CSK 198/15, I CSK 1370/26 3 niepubl.; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, niepubl.; z 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16, niepubl.; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16, niepubl.; z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17, niepubl.; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17, niepubl.; z 5 października 2018 r., V CSK 168/18, niepubl.). Skarżący nie wykazał, by zaskarżone orzeczenie było dotknięte tego rodzaju nieprawidłowościami. Stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów bądź oceny dowodów, co oznacza, że argumentacja wniosku dotycząca niewłaściwie przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy oceny dowodu z opinii biegłego nie może uzasadniać tezy o oczywistej zasadności zarzutu naruszenia art. 382 k.p.c. Ponadto, za oczywistą zasadnością tego zarzutu nie może przemawiać zarzucane przez skarżącego pominięcie przez Sąd Okręgowy dowodu z opinii innego biegłego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że art. 382 k.p.c. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli skarżący wykaże, że sąd drugiej instancji bezpodstawnie pominął część zebranego w sprawie materiału. Strona powołująca się na naruszenie tego przepisu powinna w konsekwencji wskazać materiał dowodowy, który został przez sąd drugiej instancji pominięty przy wydaniu wyroku, i wykazać, że popełnione uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazuje się przy tym, że z art. 382 k.p.c. nie wynika, aby sąd apelacyjny obowiązany był przeprowadzać dalsze dowody, bez względu na stan wyjaśnienia sprawy, bądź aby ciążył na nim obowiązek uwzględnienia każdego wniosku dowodowego zgłoszonego w postępowaniu apelacyjnym (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z 19 lutego 2015 r., III CSK 180/14, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 29 września 2022 r., I CSK 2106/22, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z 5 lipca 2024 r., II CSKP 900/22, niepubl.). Skarżący nie wskazał materiału dowodowego, który został zebrany w sprawie, a pominięty przez Sąd Okręgowy. O oczywistej zasadności naruszenia tego przepisu nie przekonuje natomiast wskazywane przez skarżącego pominięcie przez Sąd Okręgowy wniosków dowodowych zgłoszonych w apelacji. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia bowiem wynika, że Sąd Okręgowy pominął te wnioski jako spóźnione, gdyż nie wykazano, by uczestnik nie I CSK 1370/26 4 mógł ich powołać w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji ani że potrzeba powołania się na nie wynikła później, a ponadto - w odniesieniu do wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego - jako nieprzydatny do wykazania istotnych w sprawie okoliczności, a dotyczący „przesunięcia” granic nieruchomości i okoliczności, czy „wystarczy” lasu dla wszystkich osób wywodzących swe prawa z aktów własności ziemi, które to okoliczności Sąd ocenił jako pozbawione decydującego znaczenia dla wyniku rozpoznawanej sprawy. Skarżący nie wykazał również oczywistego charakteru w odniesieniu do kasacyjnego zarzutu naruszenia art. 172 § 1 i 2 w zw. z art. 336 k.c. Przedstawiona we wniosku argumentacja, oparta - wbrew regulacji art. art. 3983 § 3 k.p.c. - na podważaniu poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, nie uzasadnia bowiem tezy o oczywistej wadliwości dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny charakteru władania przez poprzedników wnioskodawcy sporną nieruchomością jako posiadania samoistnego. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. (K.L.) [r.g.]