I CSK 153/13

Sygn. akt I CSK 153/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z powództwa Stowarzyszenia […] w W. przeciwko M. […] Spółce z o.o. w W. o zobowiązanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 listopada 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt VI ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na występowaniu w sprawie kilku istotnych zagadnień prawnych oraz potrzebie wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Stanowiska strony skarżącej nie można jednak podzielić. Zagadnienie związane z pojęciem korzystającego na gruncie art. 70 ust. 3 ustawy - Prawo autorskie było już przedmiotem jednoznacznej wypowiedzi Sądu Najwyższego. W wyroku z dnia 2 grudnia 2010 r., I CSK 33/10 (OSNC 2011, nr 7-8, poz. 89) przyjęto, że korzystającym z utworu audiowizualnego jest bezpośredni użytkownik wykorzystujący utwór na wskazanych w art. 70 pr. aut. polach eksploatacji. Wynika z tego, że w okolicznościach sprawy pozwany musi być, tak jak przyjął Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku, traktowany jako podmiot nielegitymowany. W tych okolicznościach zagadnienia prawne związane z oceną charakteru prawnego wynagrodzenia tantiemowego określonego w art. 70 ust. 21 pr. aut. muszą być uznane za kwestie drugoplanowe. Poza tym trudno dopatrzyć się zagadnienia prawnego w konieczności oceny charakteru dowodowego wydruków stron internetowych. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, w świetle już samego brzmienia przepisu, że wydruk taki nie ma mocy dowodowej dokumentu, lecz można do niego co najwyżej odpowiednio zastosować przepisy o dowodzie z dokumentu lub dowodzie z oględzin (art. 308 k.p.c.) Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aw jw