I CSK 158/16

Sygn. akt I CSK 158/16 POSTANOWIENIE Dnia 24 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa E. M., A. B. i A. T. przeciwko W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 listopada 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt VI ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od strony pozwanej na rzecz powodów kwotę 3 600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 2 Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla. Strona pozwana zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego z dnia 16 lipca 2015 r. naruszenie art. 65, 117, 120, 349 i 677 k.c., art. 227, 328 § 2, art. 378 i 382 k.p.c. oraz art. 32 i 45 Konstytucji, a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniła występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych: - kto jest zobowiązany do zwrotu dzierżawcy nakładów poniesionych na przedmiot dzierżawy w przypadku przeniesienia jego własności przez wydzierżawiającego na inny podmiot po zakończeniu dzierżawy, - od jakiej daty należy liczyć początek biegu terminu przedawnienia roszczenia dzierżawcy o zwrot nakładów na przedmiot dzierżawy w przypadku przeniesienia jego własności na inny podmiot po zakończeniu dzierżawy. Strona pozwana powołała się także na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Żadna z kwestii sformułowanych przez stronę pozwaną nie jest zagadnieniem tego rodzaju już z tego tylko powodu, że nie pozostaje w istotnym, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy związku z ustalonym stanem faktycznym. Sąd Apelacyjny przyjął za własne ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Okręgowy, podniesiony zaś przez stronę pozwaną przed sądem pierwszej instancji zarzut braku legitymacji biernej w sprawie 3 ze względu na sprzedaż nieruchomości, która była przedmiotem dzierżawy, został uznany przez ten sąd za całkowicie chybiony ze względu na niesprecyzowanie. W sprawie nie jest spełniona także przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15). Przytoczone w skardze kasacyjnej okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por. T. Wiśniewski, w: H. Dolecki, T. Wiśniewsku, red., Kodeksu postępowania cywilnego. Komentarz, t. II, Warszawa 2010, s. 233 i 234). W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia żadnego z przepisów przytoczonych w skardze kasacyjnej. Z przedstawionych przyczyn, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej strony pozwanej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1, art. 39821 i art. 13 § 2 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozrządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490), jak też § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015.1804). jw