I CSK 170/19

Sygn. akt I CSK 170/19 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa E.M. przeciwko A.P. o zachowek, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 października 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 października 2018 r. Sąd Apelacyjny w [...] zmienił zaskarżony wyrok Sadu Okręgowego w K. z dnia 29 czerwca 2017 r. w ten sposób, że zasądził od pozwanej A.P. na rzecz Powódki E.M. kwotę 86 217,17 złotych tytułem zachowku. Powódka wniosła skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność, gdyż – jej zdaniem – Sąd Apelacyjny dokonał rażących naruszeń przepisów postępowania, jakie legły u podstaw zaskarżonego wyroku, skutkujących niezgodnym z prawem oraz poczuciem sprawiedliwości rozstrzygnięciem. Jak stwierdziła, uchybienia te w niewątpliwy sposób wpłynęły na wynik sprawy, a ponadto, ze względu na to, że w toku postępowania doszło do ograniczenia materiału dowodowego do przeprowadzenia jedynie dowodów z zeznań świadków i przesłuchania stron, przy jednoczesnym braku dopuszczenia dowodu z urzędu w postaci opinii biegłego, niemożliwe stało się – bez udziału biegłego – ustalenie wysokości dokonywanych darowizn podlegających zaliczeniu na poczet zachowku należnego powódce. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W orzecznictwie wyjaśniono, że przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., stanowiąca jedną z przyczyn kasacyjnych, oczywista zasadność skargi kasacyjnej to jej oczywistość ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, niepubl., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, niepubl., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, niepubl., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 niepubl.). Skarga kasacyjna wniesiona przez pozwaną nie ma takich walorów, niezależnie od tego, że zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego połączono z zarzutami dotyczącymi ustalenia faktów i oceny dowodów, co jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.). Samo opatrzenie zarzucanych naruszeń określeniami „rażące”, „niewątpliwe” oraz „niezgodne z prawem i poczuciem sprawiedliwości” – przy niedostatku ewidentnych i bezdyskusyjnych racji prawnych – nie prowadzi do wykazania „oczywistej” zasadności skargi. Określenia te, 3 w konfrontacji z użytą w skardze argumentacją, mogą być uznane co najwyżej za ekspresywizmy językowe, mające znaczenie wyłącznie retoryczne, nie jurydyczne. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj