I CSK 184/14

Sygn. akt I CSK 184/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa "M." Spółki z o.o. w W. przeciwko Miastu W. o odszkodowanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 listopada 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 23 września 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powódka złożyła skargę kasacyjną, a do uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazała, że na jej tle występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące tego, czy do skutecznego dochodzenia odszkodowania na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest niezbędne dysponowanie wszystkimi dokumentami pozwalającymi na budowę, w tym zgodą konserwatora, w chwili uchwalenia planu miejscowego. W ocenie powódki roszczenie z art. 36 ust. 3 jest rodzajowo inne od uprawnień z art. 36 ust. 2 tej ustawy. Zgodzić się trzeba z powódką, że postawione przez nią zagadnienie prawne jest nowe i o doniosłych skutkach społecznych w związku z trwającymi pracami nad nowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Jednakże jego rozstrzygnięcie nie budzi wątpliwości. Roszczenie z art. 36 ust. 3 wprost zostało nazwane jako żądanie odszkodowania. Zgodnie z podstawową zasadą prawa odszkodowawczego nie ma odszkodowania bez szkody. Udowodnieniem szkody w tym przypadku jest wykazanie spadku wartości nieruchomości wskutek uchwalenia planu miejscowego. Jednak o ile bezpośrednią przyczyną szkody jest właśnie uchwalenie planu, o tyle rzeczywistą przyczyną jest treść tego planu – zmiana przeznaczenia nieruchomości i ograniczenia co do sposobu korzystania z niej wynikające z planu są źródłem utraty przez nią wartości. Zatem art. 36 ust. 3 nie można interpretować w oderwaniu od art. 36 ust. 1 ustawy, co wynika też z wykładni systemowej. W analizowanym wypadku, jak trafnie przyjął Sąd Apelacyjny, powódka de facto nie wykazała szkody – skoro jeszcze przed uchwaleniem planu nie mogła korzystać swobodnie z nieruchomości przez jej pożądaną przez siebie zabudowę bez zgody konserwatora zabytków, to zmiana korzystania z nieruchomości wskutek uchwalenia planu nie nastąpiła, a co najmniej nie została udowodniona. Oznacza to zatem, że roszczenie odszkodowawcze jej nie przysługuje. Wskazane zagadnienie prawne nie budzi zatem wątpliwości co do rozstrzygnięcia przy zastosowaniu 3 zwykłych reguł wykładni prawa, zatem nie jest na tyle istotne w rozumieniu przepisów o postępowaniu kasacyjnym, aby uzasadniało potrzebę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aw