I CSK 1984/26

I CSK 1984/26 POSTANOWIENIE 23 października 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Władysław Pawlak na posiedzeniu niejawnym 23 października 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa P. K. i A. K. przeciwko E. spółce akcyjnej w W. o ustalenie i zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej E. spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2026 r., V ACa 506/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 5 400 (pięć tysięcy czterysta) zł, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. [PG] I CSK 1984/26 2 UZASADNIENIE Pozwem z 8 września 2021 r. skierowanym przeciwko S. S.A. w W. (obecnie E. S.A. w W. - KRS nr […]), powodowie – P. K. i A. K. wnieśli o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu na cele mieszkaniowe […] nr […] z 4 czerwca 2008 r. zawartej pomiędzy powodami, a K. S.A. w W. (poprzednikiem prawnym pozwanego S. S.A. z siedzibą w W.) oraz o zasądzenie od pozwanego solidarnie na rzecz powodów kwoty 204.625,41 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 13 lipca 2021 r. do dnia zapłaty. Na wypadek oddalenia powyższego żądania, powodowie zgłosili roszczenie ewentualne. Pismem z 2 lutego 2022 r., powodowie oświadczyli, że skutki ustalenia faktu, iż zawarta przez nich z Bankiem umowa kredytu była nieważna, są dla nich zrozumiale i konsekwencje te akceptują. Pozwany, w odpowiedzi na pozew wniósł, w szczególności, o oddalenie powództwa podnosząc zarzut potrącenia wierzytelności powodów o zapłatę dochodzonej w niniejszej sprawie kwoty z wzajemną wierzytelnością pozwanego o zwrot kwoty udzielonego powodom kredytu, to jest kwoty 228.861 zł. Jako ewentualny, to jest w przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu, pozwany podniósł zarzut zatrzymania kwoty 228.861 zł stanowiącej roszczenie pozwanego w stosunku do powodów o zwrot kwoty udzielonego powodom kredytu oraz kwoty 82.011.56 zł odpowiadającej roszczeniu pozwanego o zwrot tzw. wynagrodzenia korzystania z kapitału, czyli łącznie kwoty 310.872,56 zł. Co do okoliczności stanu faktycznego sprawy należało odnotować, że 4 czerwca 2008 r., powodowie, działając jako konsumenci, zawarli z poprzednikiem prawnym pozwanego, tj. K. S.A. z siedzibą w W. (kredytodawcą), umowę kredytu na cele mieszkaniowe […] Nr […]. Powodowie są małżeństwem, a w ich związku obowiązuje ustrój wspólności majątkowej. Kredyt nie był związany z działalnością gospodarczą. Wskutek dokonanych przez pozwanego przekształceń podmiotowych, tj. połączenia K. S.A. w W. z B. S.A. z siedzibą we W., pozwany Bank S. stał się następcą prawnym K. S.A. w W. Wyrokiem z 26 stycznia 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, w I CSK 1984/26 3 szczególności, ustalił nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu na cele mieszkaniowe […] Nr […] zawartej w dniu 4 czerwca 2008 roku pomiędzy powodami, a poprzednikiem prawnym pozwanego – K. S.A. z siedzibą w W. (pkt I); zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę 204.625,41 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 września 2022 roku do dnia zapłaty (pkt II); oddalił powództwo w pozostałej części (pkt III). Apelację od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie wniósł pozwany zaskarżając go w części, tj. co do pkt I, II i IV, formułując rozbudowane zarzuty w zakresie naruszeń zarówno prawa procesowego - art. 233 § 1 k.p.c.; art. 2352 § 1 pkt 2 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 232 k.p.c.; art. 2352 § 1 pkt 3 i 5 k.p.c. art. 227 k.p.c., art. 232 k.p.c. i 278 § 1 k.p.c.; art. 92 k.p.c. w zw. z art. 97 § 1 k.p.c. oraz art. 165 § 2 k.p.c., jak też zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 69 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Prawo bankowe w zw. z art. 111 ust.1 pkt 4 Prawa bankowego i w zw. z 3531 k.c., art. 3581 § 2 k.c., art. 65 § 1 i 2 k.c.; art. 3851 § 1 k.c.; art. 3851 § 1 i § 3 k.c., art. 3852 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13; art. 3851 § 1 i 2 k.c.; art. 4 w zw. z art. 1 ust. 1 lit. a) i lit. b) ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 316 § 1 k.p.c.; art. 3851 § 2 k.c. w zw. z art. 56 k.c., 354 § 1 k.c. i w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13; art. 3851 § 2 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13 w zw. z art. 65 § 1 i 2 k.c. oraz art. 358 § 2 i 3 k.c. oraz art. 24 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o Narodowym Banku Polskim oraz art. L ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - przepisy wprowadzające kodeks cywilny oraz art. 69 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Prawo bankowe; art. 455 k.c.; art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c.; art. 498 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 499 k.c.; art. 498 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 499 k.c. w zw. z art. 2031 § 1 k.p.c.; art. 734 § 2 k.c. oraz art. 65 § 1 k.c.; art. 496 k.c. w zw. z art. 497 k.c. i w konsekwencji wnosząc o zmianę wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 26 stycznia 2023 r. w zaskarżonym zakresie poprzez oddalenie powództwa w całości. Ponadto w razie ziszczenia się ewentualnej okoliczności unieważnienia przez Sąd II instancji spornej umowy kredytu - pozwany podtrzymał zarzut potrącenia wierzytelności powoda o zapłatę dochodzonej w przedmiotowej sprawie kwoty z wzajemną wierzytelnością pozwanego o zwrot kwoty udzielonego powodowi kredytu, to jest kwoty 228.861 zł oraz jednocześnie w przypadku unieważnienia przez Sąd II instancji umowy kredytu oraz nieuwzględnienia przez ten Sąd z jakiegokolwiek powodu zarzutu potrącenia, pozwany podtrzymał/ponowił I CSK 1984/26 4 zarzut zatrzymania kwoty 228.861,00 zł stanowiącej roszczenie pozwanego w stosunku do powoda o zwrot kwoty udzielonego powodowi kredytu oraz kwoty 82.011,56 zł stanowiącej roszczenie pozwanego o zwrot tzw. wynagrodzenia z tytułu korzystania z kapitału, czyli łącznie kwoty 310.872,56 zł. W razie, zaś, uwzględnienia podniesionego przez stronę pozwaną prawa zatrzymania, skarżący wniósł o uwzględnienie w prospektywnie zapadłym wyroku podniesionego zarzutu zatrzymania poprzez poczynienie stosownej o nim adnotacji w sentencji orzeczenia wraz z zastrzeżeniem, że odsetki za opóźnienie są należne powodom od momentu zaoferowania zwrotu świadczenia przez stronę powodową. W ocenie Sądu Apelacyjnego w Warszawie apelacja pozwanego była bezzasadna. Wśród wielowątkowych rozważań Sąd odwoławczy, w szczególności, podzielił rozważania prawne Sądu I instancji, które wskazywały na spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 3851 § 1 k.c. oraz stanowisko, że po wyeliminowaniu z zakwestionowanej przez powodów postanowień niedozwolonych brak było możliwości utrzymania tej umowy w mocy. W ocenie Sądu Apelacyjnego umowa kredytu indeksowanego czy denominowanego do waluty obcej mieści się w konstrukcji ogólnej umowy kredytu bankowego, mając swoje źródło w zasadzie swobody umów. W rozpatrywanym zakresie - tj. w zakresie naruszeń właściwości (natury) stosunku prawnego, które spełniają przesłanki określone w art. 3851 i n. k.c. - reżim niedozwolonych postanowień umownych wyłącza zastosowanie art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 3531 k.c. i art. 58 § 2 k.c., co jednak nie oznaczało, że skutkiem stwierdzenia abuzywności postanowienia umownego nie może być nieważność obejmującej je umowy. Podstawę nieważności umowy, której utrzymanie bez abuzywnej części jest niemożliwe, stanowi art. 58 k.c. Wprawdzie, jak zważył Sąd II instancji, możliwość dalszego obowiązywania czynności prawnej (choćby ze względu na istnienie jej elementów koniecznych) nie została wskazana w art. 58 k.c. jako odrębna przesłanka jej utrzymania w razie częściowej sprzeczności z prawem - mimo to jest ona powszechnie akceptowana. W dalszej kolejności Sąd II instancji stwierdził, że Sąd Okręgowy w Warszawie prawidłowo ustalił, że powodowie (zawierając sporną umowę) posiadali status konsumenta w rozumieniu art. 221 k.c., czego pozwany w apelacji nie kwestionował. Jak stwierdził dalej Sąd II instancji powodowie nie byli ostatecznie w stanie w każdej chwili samodzielnie ustalić, jaki jest kurs wymiany waluty obcej (CHF) stosowany przez przedsiębiorcę (Bank). Zawarte w spornej umowie kredytu indeksowanego do CHF postanowienia indeksacyjne I CSK 1984/26 5 stanowiące główne świadczenia stron umowy, należało uznać za abuzywne w całości, a więc nie tylko klauzule kursowe (spreadowe), ale także klauzule ryzyka walutowego. Powodowie, świadomi skutków prawnych zastosowania sankcji nieważności umowy odmówili sanowania niedozwolonych postanowień umownych, a Dyrektywa nr 93/13 umożliwiała Sądowi rozpoznającemu sprawę uwzględnienie żądania stwierdzenia nieważności umowy opartego na nieuczciwym charakterze warunku, jeżeli zostanie stwierdzone, że warunek ten jest nieuczciwy i że umowa nie może dalej obowiązywać bez takiego warunku. Pozwany, jak zauważył Sąd odwoławczy, nie zakwestionował w apelacji, że powodowie w wykonaniu spornej umowy spełnili na rzecz Banku świadczenie pieniężne w wysokości 204 625.41 zł. Sąd Okręgowy zasądził tę kwotę od pozwanego na rzecz powodów wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 września 2022 r. Następnie Sąd II instancji przesądził, że nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 455 k.c. oraz podzielił też stanowisko Sądu Okręgowego o braku podstaw do uwzględnienia zgłoszonego przez pozwanego zarzutu zatrzymania. Za bezprzedmiotowe, zaś, Sąd Apelacyjny uznał szczegółowe odnoszenie się do pozostałych podniesionych w apelacji zarzutów. Ostatecznie wyrokiem z 14 stycznia 2026 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, w szczególności, oddalił apelację pozwanego. Pozwany – E. S.A. z siedzibą w W., skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2026 r. w całości. Skargę tę oparł na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 3851 § 1 k.c.; art. 3851 § 1 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13; art. 3851 § 1 k.c. i § 3 k.c. oraz art. 3852 k.c. w zw. z art. 6 ust 1 Dyrektywy 93/13; art. 3851 § 1 i § 3 k.c. oraz art. 3852 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13; jako ewentualne zarzuty skarżący wskazał na następujące przepisy prawa materialnego: art. 3851 § 1 i 2 k.c.; art. 65 § 1 i 2 k.c.; art. 56 k.c. w zw. z art 41 ustawy - Prawo wekslowe, stosowanego na zasadzie analogii legis; art. 56 k.c. w zw. z art. 358 § 2 k.c., oraz art. 56 k.c.; art. 69 ust. 3 ustawy - Prawo bankowe w zw. art. 3851 § 1 i 2 k.c. oraz dodatkowo powołał się na: art. 3851 § 1 i 2 k.c.; art. 358 § 2 k.c. w zw. z art. 3851 § 1 i 2 k.c.; art. 58 § 1 i 3 k.c. w zw. z art. 3851 § 1 i § 2 k.c. oraz w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13; art. 410 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c.; art. 455 k.c.; art. 410 k.c. w zw. z art. 405 i art. 3851 § 1 i § 2 k.c. oraz art. 6 ust. 1 Dyrektywy Nr 93/13. Na podstawie art. 3984 § 2 k.p.c. w związku z art. 3989 § 1 pkt 1 oraz 2 k.p.c. I CSK 1984/26 6 skarżący wniósł o przyjęcie jego skargi do rozpoznania. Skarżący tytułem wykazania przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. sformułował następujące zagadnienia prawne: „Czy na etapie oceny możliwości obowiązywania umowy po usunięciu postanowienia abuzywnego, tj. na etapie, poprzedzającym etap zastępowania postanowienia abuzywnego przepisem dyspozytywnym, o którym mowa w orzeczeniach TSUE C- 26/13 Kasler, C-260/18 Dziubak i C-932/19 OTP Jelzalogbank Zrt, dopuszczalne jest ustalenie treści umowy (stosunku prawnego) w zakresie, który był regulowany przez abuzywną normę, na podstawie art. 65 § 1 i 2 k.c. lub art. 56 k.c. w zw. z art. 41 ustawy - Prawo wekslowe lub art. 56 k.c. w zw. z art. 358 § 2 k.c. lub art. 56 k.c. w zw. ze wskazanymi w przypisie kilkudziesięcioma przepisami, z których na zasadzie analogii iuris lub analogii legis wynika, że w polskim prawie obowiązuje generalna norma, zgodnie z którą wartość waluty obcej określa się według kursu średniego NBP ?” (1); „Czy oceniając możliwości obowiązywania umowy kredytu indeksowanego do franka szwajcarskiego, po usunięciu postanowienia abuzywnego zgodnie z prawem krajowym, należy brać pod uwagę stan prawny z: (i) dnia zawarcia umowy, (ii) dnia powstania sporu czy (iii) dnia orzekania?” (2); „Czy jeżeli bez abuzywnego postanowienia umowa kredytu indeksowanego do franka szwajcarskiego nie może obowiązywać, to dochodzi do automatycznej jego substytucji normą dyspozytywną, o ile tylko zastosowanie środków krajowych zapewnia doprowadzenie do sytuacji jaka miałby miejsce, gdyby umowa nie zawierała tego abuzywnego postanowienia?” (3); „Czy art. 358 § 2 k.c. stanowi szczegółowy przepis dyspozytywny, który znajduje zastosowanie z mocy prawa (automatycznie) w miejsce abuzywnej Klauzuli Kursowej określającej sposób ustalenia kursu franka szwajcarskiego, na potrzeby operacji związanych z indeksowaniem przy wypłacie i przy spłacie kredytu?” (4); „Czy rozważając unieważnienie umowy o kredyt indeksowany do waluty obcej na skutek uznania, że postanowienia odsyłające do tabeli kursów (klauzula kursowa) mają charakter niedozwolony należy mieć na względzie wyłącznie oświadczenie kredytobiorcy, czy badać również, czy określone rozstrzygnięcie prowadzi do zrealizowania celu Dyrektywy 93/13 z dnia 5 kwietnia 1993 roku w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich?” (5). Zdaniem skarżącego zachodziła też potrzeba wykładni przepisów art. 3851 § 1 i 2 k.c. wywołujących rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego, dotyczące tego, „które postanowienia charakterystyczne dla umów kredytu indeksowanych do franka szwajcarskiego są abuzywne, w przypadku stwierdzenia przez sąd, że I CSK 1984/26 7 uprawnienie banku do ustalania kursu franka szwajcarskiego narusza rażąco interesy konsumenta i jest niezgodne z dobrymi obyczajami: czy abuzywna jest wówczas wyłącznie Klauzula Kursowa określająca sposób ustalenia wartości franka szwajcarskiego, czy też wszystkie postanowienia dotyczące indeksacji kredytu, tj. Klauzula Kursowa i Klauzula Ryzyka Walutowego stanowiąca, że wysokość zobowiązań z umowy kredytu zależna jest od zmiennej na przestrzeni obowiązywania umowy wartości waluty obcej?”, a ponadto potrzeba wykładni art. 410 k.c. w zw. z art. 405 i art. 3851 § 1 i § 2 k.c. oraz art. 6 ust. 1 Dyrektywy Nr 93/13 odnośnie do zakresu „w jakim przepisy te odnoszą się do zasad rozliczeń stron nieważnej umowy (tj. do zastosowania tzw. teorii dwóch kondykcji albo teorii salda), w szczególności w kontekście najnowszego orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-396/24, które nakazuje stosowanie teorii salda - co pozostaje w sprzeczności z dominującą linią orzeczniczą sądów krajowych?” Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, Nr 4, poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu I CSK 1984/26 8 publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej skarżący oparł na przesłankach uregulowanych art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Przesłanki te nie zostały jednak spełnione. Według ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz innych podobnych spraw (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001, II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11, z dnia 11 stycznia 2002, III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, nie publ., z dnia 15 czerwca 2016 r., V CSK 4/16, nie publ.). Z kolei oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ., z 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, nie publ. i z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, nie publ.). Po wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 czerwca 2025 r., C - 396/24, który został wydany w sprawie z powództwa przedsiębiorcy (banku) przeciwko konsumentowi o zwrot świadczeń spełnionych w wykonaniu nieważnej umowy kredytowej, w orzecznictwie krajowym w sprawach z kolei z powództwa konsumenta przeciwko przedsiębiorcy (bankowi) o zwrot świadczeń spełnionych w wykonaniu nieważnej umowy kredytowej nadal zdecydowanie dominowała teoria dwóch kondykcji. Dalsze judykaty Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przemawiały za stosowaniem tej teorii w sporach wytoczonych przez konsumentów przeciwko bankom (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2026 r. I CSK 303/26 i I CSK 357/26). Wprawdzie 10 września 2026 r. - na kanwie sprawy w takiej I CSK 1984/26 9 konfiguracji podmiotowej - zapadł kolejny wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (C-510/25), ale nie oznacza on wykluczenia stosowania teorii dwóch kondykcji (por. też pkt 76-79 uzasadnienia tego wyroku). W odniesieniu natomiast do podnoszonych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozostałych kwestii prawnych i wątpliwości interpretacyjnych dotyczących tzw. kredytów frankowych, w tym klauzul przeliczeniowych oraz ryzyka walutowego i ich skutków dla bytu prawnego tego rodzaju umów, należy stwierdzić, że zostały już one wyjaśnione szczegółowo w orzecznictwie sądowym (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego w sprawach I CSK 2225/23, I CSK 2268/23, I CSK 2291/23 i I CSK 2334/23 oraz wyroki w sprawach II CSKP 957/23, II CSKP 1002/23, II CSKP 1956/22, II CSKP 2164/22 i II CSKP 2295/22, II CSKP 690/23, II CSKP 1996/22, II CSKP 2231/22 i II CSKP 278/23, II CSKP 380/23, II CSKP 617/23). Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zgodnie z art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c. i art. 398²¹ k.p.c., przy uwzględnieniu § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt. 2 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2026 r., poz. 118). Orzeczenie o odsetkach od zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego znajduje uzasadnienie w art. 98 § 11 k.p.c. w zw. z art. 19 ust. 1 i art. 31 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 614) oraz przy uwzględnieniu § 2a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 sierpnia 2014 r. w sprawie określenia brzmienia klauzuli wykonalności. [PG] [a.ł]