I CSK 2027/24

I CSK 2027/24 POSTANOWIENIE 8 stycznia 2025 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ewa Stefańska na posiedzeniu niejawnym 8 stycznia 2025 r. w Warszawie w sprawie z powództwa I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej w B. przeciwko Gminie Kąty Wrocławskie o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej w B. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 30 listopada 2023 r., I AGa 460/22, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu pozwanemu kosztów postępowania kasacyjnego. ł.n UZASADNIENIE Wyrokiem z 30 listopada 2023 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu oddalił apelację powoda I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki Komandytowe - akcyjnej w B. od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 28 października 2022 r., w sprawie przeciwko Gminie Kąty Wrocławskie o zapłatę. I CSK 2027/24 2 Powód wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu drugiej instancji w całości oraz wnosił o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi pozwany wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie od powoda na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne; (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) zachodzi nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony – co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie obejmuje zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. I CSK 2027/24 3 Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano istotne zagadnienie prawne, sprowadzające się do pytania, czy strony czynności prawnej dwustronnej mogą zawrzeć a priori umowę o zwolnienie z długu jednej ze stron w przypadku, w którym a posteriori czynność prawna dwustronna nie doszłaby do skutku. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (zob. postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07; z 26 września 2005 r., II PK 98/05, i z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18). Skarga kasacyjna nie spełnia powyższych kryteriów. W podstawach skargi kasacyjnej nie sformułowano zarzutu naruszenia art. 508 k.c. Przepis ten nie był podstawą żądań strony skarżącej w toku instancji ani nie stanowił przedmiotu rozważań Sądu Apelacyjnego. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [wr] [r.g.]