I CSK 213/19

Sygn. akt I CSK 213/19 POSTANOWIENIE Dnia 12 listopada 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kamil Zaradkiewicz w sprawie z powództwa "B." spółka z o.o. w O. przeciwko Z. w Polsce o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 listopada 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt V ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 3.321,00 (trzy tysiące trzysta dwadzieścia jeden) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 12 lipca 2018 r. Sąd Apelacyjny w (…) w pkt I zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w W. z 22 maja 2017 r. w punkcie pierwszym częściowo w ten sposób, że oddalił powództwo co do kwoty 35.720 zł wraz z ustawowymi odsetkami od 6 czerwca 2014 r. do dnia zapłaty; w punkcie trzecim w ten sposób, że zasądzoną od Pozwanego Z. w Polsce na rzecz Powódki „B.” sp. z 2 o.o. w O.” tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 8.278 zł obniżył do kwoty 3.639 zł; w punkcie czwartym w ten sposób, że: a) nakazał pobrać od Pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w W. kwotę 1.053 zł tytułem nieuiszczonych kosztów opinii biegłego, b) nakazał ściągnąć od Powódki na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w W. z zasądzonego na rzecz Powódki w punkcie pierwszym zaskarżonego wyroku roszczenia kwotę 673,38 zł tytułem nieuiszczonych kosztów opinii biegłego; w pkt II oddalił apelację w pozostałej części i w pkt III orzekł o kosztach postępowania. W motywach rozstrzygnięcia stwierdził, że nie są trafne zawarte w apelacji Pozwanego zarzuty kwestionujące ustalenie Sądu Okręgowego, że Pozwany jako inwestor wyraził zgodę na zawarcie umowy pomiędzy wykonawcą i podwykonawcą. Wskazał, że w świetle art. 6471 § 2, 4 i 5 k.c. do powstania solidarnej odpowiedzialności inwestora wobec podwykonawcy konieczne jest zawarcie przez wykonawcę z podwykonawcą umowy w formie pisemnej, której przedmiotem jest wykonanie robót budowlanych oraz wyrażenie zgody przez inwestora na zawarcie tej umowy. Jego zdaniem słusznie uznał sąd I instancji, że zgoda wyrażona wykonawcy przez Pozwanego jako inwestora na zatrudnienie podwykonawcy była zgodą czynną, zaznaczając, że czynne wyrażenie zgody przez inwestora może przybrać postać zachowania się, które ujawnia wolę w sposób dostateczny. Sąd Apelacyjny wskazał, że w punkcie 16 szczególnych warunków umowy zawartej pomiędzy generalnym wykonawcą a inwestorem wprost zapisano, że przy realizacji robót, wykonawca będzie korzystał z usług B. sp. z o.o. z siedzibą w C. i że B. sp. z o.o. będzie jedynym podwykonawcą, co oznacza, że inwestor wyraził zgodę na podwykonawstwo Powódki. Miał także pełną świadomość, jaki rodzaj robót wykonywał podwykonawca i od jakiej daty brał udział w realizacji inwestycji. Świadczy o tym treść oświadczeń podwykonawcy złożonych inwestorowi w dniach 31 lipca 2013 r., 3 września 2013 r. oraz 10 stycznia 2014 r., w których opisano przedmiot wykonywanych robót oraz otrzymanie za nie zapłaty. Orzeczenie to zostało zaskarżone przez Pozwanego. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. W ocenie Pozwanego zachodzi również potrzeba wykładni 3 ww. przepisów, ponieważ budzą one poważne wątpliwości oraz skarga kasacyjna jest także oczywiście uzasadniona. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Powódka wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie od Pozwanego na Jej rzecz kosztów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przez istotne zagadnienie prawne rozumie się problem o charakterze prawnym, mający charakter nowy i rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozstrzygnięcie stwarza realne i poważne trudności, którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw (postanowienie Sądu Najwyższego z 21 maja 2013 r., sygn. akt IV CSK 53/2013, niepublikowane; postanowienie Sądu Najwyższego z 16 maja 2018 r., sygn. akt II CSK 15/18). Jeżeli w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołuje się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, powinien to zagadnienie precyzyjnie sformułować i wskazać argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 maja 2001 r., sygn. akt II CZ 35/01, OSNC 2002 Nr 1, poz. 11). Co istotne, nie stanowi zagadnienia prawnego stwierdzenie o potrzebie dokonania oceny prawnej w określonym zakresie w sytuacji, gdy skarżący nie przedstawia argumentów, które świadczyłyby o możliwych rozbieżnościach interpretacyjnych, innych niż ocena, którą przyjął sąd drugiej instancji. W niniejszej sprawie ograniczono się do zgłoszenia wątpliwości, w istocie stanowią pozór występowania w sprawie zagadnienia prawnego. Skarżący wskazał ponadto na istnienie w sprawie jednocześnie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, jednak w tym zakresie nie wskazał wystarczającej argumentacji na poparcie powyższego twierdzenia. Skarżący nie wykazał również oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Oczywista zasadność skargi zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby 4 wnikliwej oceny, głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi. Należy wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z: 12 grudnia 2000 r., sygn. akt V CKN 1780/00, OSNC 2001, Nr 3, poz. 52; 22 marca 2001 r., sygn. akt V CZ 131/00, OSNC 2001, Nr 10, poz. 156; 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II CSK 71/18, niepublikowane). Wywód skargi nie może sprowadzać się do polemiki z zaskarżonym orzeczeniem. Skarżący powinien przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie poprzez wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającą na jego oczywistości (zob. art. postanowienia Sądu Najwyższego z: 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC 2004, Nr 3, poz. 49; 14 lipca 2005 r., sygn. akt III CZ 61/05, OSNC 2006, Nr 4, poz. 75; 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt II CZ 28/06, niepublikowane; 24 września 2013 r., sygn. akt III SK 4/13, niepublikowane; 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II CSK 589/14, niepublikowane; 23 maja 2018 r., sygn. akt I CSK 36/18, niepublikowane). Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 8 października 2015 r., sygn. akt IV CSK 189/15, niepublikowane i przywołane tam orzecznictwo). Orzeczenie może być zatem kwestionowane jako bezprawne. Oczywistość powinna być widoczna prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 września 2003 r., sygn. akt IV CZ 100/03, niepublikowane; 22 stycznia 2008 r., sygn. akt I UK 218/07, niepublikowane; 26 lutego 2008 r., sygn. akt II UK 317/ 07, niepublikowane; 9 maja 2008 r., sygn. akt II PK 11/08, niepublikowane; 5 21 maja 2008 r., sygn. akt I UK 11/08, niepublikowane; 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 38/08, niepublikowane). Z tych względów, wobec niespełnienia przez skargę kasacyjną powyższych kryteriów, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. as] jw