I CSK 213/26

I CSK 213/26 POSTANOWIENIE 24 września 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk na posiedzeniu niejawnym 24 września 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa K.M. przeciwko P. spółce akcyjnej w W. z udziałem interwenienta ubocznego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w K. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej K.M. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 17 czerwca 2025 r., V Ca 615/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. odstępuje od obciążenia powódki kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od I CSK 213/26 2 orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych). Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka K.M. powołała się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, która w przekonaniu skarżącej znajduje podstawy w lekturze uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Zdaniem powódki, z uzasadnienia wynikają w sposób oczywisty, widoczny prima facie, powołane w skardze naruszenia prawa. Jak przyjmuje się w utrwalonej judykaturze Sądu Najwyższego, oczywista zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Oczywiste jest przy tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą zatem mieć kwalifikowany charakter, odnosić się do konkretnych, powołanych przez skarżącego przepisów prawa i być dostrzegalne na pierwszy rzut oka (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18). Wykazanie tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przeprowadzenia odrębnego wywodu prawnego, wskazującego, jakie przepisy prawa zostały naruszone, dlaczego ich naruszenie prowadziło do wydania wadliwego rozstrzygnięcia i z jakich względów nieprawidłowość ta ma charakter oczywisty. Złożony w skardze wniosek wywodu takiego nie zawierał, w szczególności nie wskazywał żadnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, odsyłając do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, co – jak wskazuje się w utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego – jest niedopuszczalne (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18 i z dnia 23 kwietnia 2021 r., I CSK 8/21). I CSK 213/26 3 W zakresie, w jakim we wniosku zwrócono uwagę na zmianę przez Sąd Rejonowy postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii zespołu biegłych, należało zauważyć, w pierwszej kolejności, że zarzut ten dotyka postępowania przed Sądem pierwszej instancji, podczas gdy skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia adresowanym wobec orzeczenia sądu drugiej instancji. Niezależnie od tego, Sąd Rejonowy jasno wskazał powody tej zmiany, których nie można uznać za dowolne, a treść wniosku – w zestawieniu z tymi motywami – nie przekonywała, iżby zmiana ta prowadziła do wydania oczywiście wadliwego wyroku. Abstrahując od tego, że zmiana postanowienia dowodowego spowodowana była niemożnością uzyskania próbek preparatów do badania, czego powódka nie podważała, należało także przypomnieć, że o liczbie powołanych biegłych, a także o potrzebie zasięgnięcia opinii innego biegłego decyduje sąd (art. 278 § 1 i art. 286 in fine k.p.c.). Co do zasady zatem, jeżeli opinia biegłego nie jest wystarczająca do przekonania sądu o prawdziwości twierdzenia faktycznego, sąd rozstrzyga zgodnie z regułami rozkładu ciężaru dowodu (art. 6 k.c.). Okoliczność, że opinia jest niekorzystna dla strony, na której spoczywa ów ciężar, nie jest podstawą powołania kolejnego biegłego. Rozstrzygnięcie, czy in casu powołanie kolejnego biegłego jest konieczne (art. 286 k.p.c.), wymaga skonfrontowania opinii z właściwymi kryteriami oceny dowodów (art. 233 k.p.c.) i ewentualnymi zarzutami strony. Analiza motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia w zestawieniu z treścią wniosku nie pozwalała przyjąć, aby w tym kontekście zaniechanie przeprowadzenia dowodu z innego biegłego lub zespołu biegłych prowadziło do oczywistej i ewidentnej wadliwości zaskarżonego wyroku. Nie bez znaczenia w tej materii jest to, że w skardze kasacyjnej nie przytoczono żadnych konkretnych zarzutów wobec opinii biegłego, na której oparły się Sądy meriti; za takie nie można bowiem uznać ogólnikowego stwierdzenia, że biegły nie miał wystarczającej wiedzy do wydania opinii, względnie określenia opinii mianem niejasnej i niepełnej. W tym stanie rzeczy, nie negując ogromu cierpień powódki, bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by skarga kasacyjna była – w przyjętym wyżej rozumieniu – oczywiście uzasadniona. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 i art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. I CSK 213/26 4 (K.G.) [a.ł]