I CSK 226/13

Sygn. akt I CSK 226/13 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z powództwa G. W. przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń […] S.A. w W. z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powódki A. W. o odszkodowanie i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 stycznia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 sierpnia 2012 r., sygn. akt V Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. przyznaje radcy prawnemu Ł. J. od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w W.) kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł powiększoną o należny podatek z tytułu towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Skarżąca opiera wniosek o występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych związanych z przedawnieniem roszczeń wynikających z czynu niedozwolonego. Wniosku skarżącej nie sposób jednak podzielić. Zagadnienia dotyczące przedawnienia roszczeń deliktowych, które powstały po wejściu życie nowego art. 4421 k.c. nie można uznać za istotne zagadnienie prawne, gdyż ustalenia faktyczne Sądu drugiej instancji prowadzą do jednoocznego wniosku, iż skarżąca o szkodzie wiedziała już od 1974 r. Ustalenie to jest zaś wiążące dla Sądu Najwyższego w związku z wyraźną dyspozycja art. 39813 § 2 k.p.c. Z samych ustaleń faktycznych nie wynika w żaden sposób, dlaczego sąd miałby uznać, iż powołanie się na zarzut przedawnienia roszczenia przez pozwanego stanowiło naruszenie prawa podmiotowego w rozumieniu art. 5 k.c. Jest to uzasadniane m.in. argumentem, że nie może dojść do przedawnienia roszczenia, o którym strona nie wiedziała. Tymczasem cała skarga kasacyjna oparta jest na błędnym założeniu, że skarżąca dowiedziała się o szkodzie na osobie dopiero w 2009 r., podczas gdy - jak wyżej wskazano - zupełnie odmienne są ustalenia faktyczne w sprawie. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). Pełnomocnikowi powódki z urzędu Sąd Najwyższy przyznał wynagrodzenie zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 6 w zw. z § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).