I CSK 226/22

Sygn. akt I CSK 226/22 POSTANOWIENIE Dnia 29 kwietnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa P. K. i K. D. K. przeciwko U. J. C. przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w W. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 kwietnia 2022 r., na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący oparli wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na jej oczywistej zasadności. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi oraz argumentacji wykazującej, 2 że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.). W ocenie skarżących, oczywista zasadność skargi polega na całkowitym niezrozumieniu przez Sąd Apelacyjny w (…) istoty instytucji wyzysku określonego w art. 388 § 1 k.c., co stanowiło praprzyczynę wszystkich uchybień popełnionych przez Sąd i zaważyło na wadliwości zaskarżonego wyroku. Okoliczności wskazane przez skarżących nie usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia. Należy zauważyć, że Sąd Apelacyjny ocenił, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wyzysku. Wysokość świadczenia pozwanej przewyższyła w rażącym stopniu świadczenie drugiej strony umowy, a dodatkowo zaistniały również przesłanki subiektywne w postaci wyzyskania przymusowego położenia pozwanej i jej niedoświadczenie; konsekwencją spełnienia przesłanek z art. 388 k.c. powinno być unieważnienie całej umowy, co skutkowało oddaleniem powództwa o zobowiązanie. Wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżących, ocena powyższa nie może być uznana za rażąco wadliwą i stanowiącą przejaw niezrozumienia istoty wyzysku. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa. Wobec powyższego nie można uznać, że przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana. Ze względów podanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). 3