I CSK 2425/22

Sygn. akt I CSK 2425/22 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maciej Kowalski w sprawie z powództwa K. Z. przeciwko R. Z. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 września 2022 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt I ACa 367/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od K. Z. na rzecz R. Z. kwotę 2160 zł (dwa tysiące sto sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 20 października 2021 r. w sprawie z powództwa K. Z. przeciwko R. Z. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę należy podnieść, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, o przede wszystkim publicznoprawnym celu (postanowienia SN: z 7 października 2020 r., II CSK 670/19; z 24 lutego 2016 r., V CSK 488/15). Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny, nie jest sądem powszechnym trzeciej instancji, zaś skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie. Rolą skargi kasacyjnej nie jest 2 korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających uchybienia, lecz ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i prawa pozytywnego. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący przytoczył przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. oczywistą zasadność. Oparcie wniosku na przesłance oczywistej zasadności wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (m.in. postanowienia SN: z 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07; z 26 lutego 2008 r., II UK 317/07; z 9 maja 2008 r., II PK 11/08; z 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08). Skarżący powinien zawrzeć w skardze wyodrębniony wywód prawny wskazujący, w czym przejawia się oczywistość naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. postanowienia SN: z 5 września 2008 roku, I CZ 64/08; z 19 grudnia 2001 roku, IV CZ 200/01; z 9 czerwca 2008 roku, II UK 37/08). Oczywistej zasadności skargi skarżący upatruje w nieprawidłowym rozłożenia ciężaru dowodu w sprawie oraz w dopuszczeniu się przez sądy naruszeń w zakresie wykładni oświadczeń złożonych przez pozwanego, z których to oświadczeń powód wywodził fakt naruszenia dóbr osobistych. Skarżący nie sprostał wymogowi wykazania oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Sąd Apelacyjny, wbrew wywodom skargi kasacyjnej, w istocie uznał podniesiony przez powoda zarzut naruszenia art. 6 k.c. za bezprzedmiotowy. Wskazał, że zarzut ten dotyczył przyjęcia, że na powodzie ciążył obowiązek 3 wykazania, że posługuje się językiem angielskim branżowym, podczas gdy pozwany zarzucił powodowi, że w ogóle nie zna języka angielskiego, a w tym zakresie powód wykazał, że posługuje się językiem angielskim w mowie i piśmie natomiast dowodzenie innego faktu, aniżeli ten, który powinien być podstawą rozstrzygnięcia, mogłoby zostać wykazane w ramach zarzutu naruszenia art. 321 § 1 k.p.c. ewentualnie zarzutu nierozpoznania istoty sprawy. Sąd ten wskazał również, że na gruncie języka branżowego, specjalistycznego, powód nie podjął polemiki z pozwanym, co w okolicznościach sprawy należało zinterpretować jako przyznanie, że w istocie powód nie włada tą specyficzną odmianą języka angielskiego. W sprawie nie może być zatem mowy o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej na skutek nieprawidłowego rozłożenia ciężaru dowodu w sprawie. Również odnośnie wykładni kwestionowanych w pozwie wypowiedzi pozwanego skarżący nie wykazał kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego, polegającej na jego oczywistości widocznej przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 5 i § 8 pkt 2 w zw. § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800 ze zm.). [as]