I CSK 2427/22

Sygn. akt I CSK 2427/22 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maciej Kowalski w sprawie z powództwa Z. spółki akcyjnej w S. przeciwko Skarbowi Państwa - Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 września 2022 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt I AGa 74/18, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od Z. spółki akcyjnej w S. na rzecz Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 19 września 2019 r. w sprawie z powództwa Z. S.A. z siedzibą w S. przeciwko Skarbowi Państwa - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w W. o zapłatę należy podnieść, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, o przede wszystkim publicznoprawnym celu (postanowienia SN: z 7 października 2020 r., 2 II CSK 670/19; z 24 lutego 2016 r., V CSK 488/15). Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny, nie jest sądem powszechnym trzeciej instancji, zaś skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie. Rolą skargi kasacyjnej nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających uchybienia, lecz ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i prawa pozytywnego. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący przytoczył przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. oczywistą zasadność. Oparcie wniosku na przesłance oczywistej zasadności wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (m.in. postanowienia SN: z 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07; z 26 lutego 2008 r., II UK 317/07; z 9 maja 2008 r., II PK 11/08; z 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08). Skarżący powinien zawrzeć w skardze wyodrębniony wywód prawny wskazujący, w czym przejawia się oczywistość naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. postanowienia SN: z 5 września 2008 roku, I CZ 64/08; z 19 grudnia 2001 roku, IV CZ 200/01; z 9 czerwca 2008 roku, II UK 37/08) . Skarżący wskazał, że oczywistej zasadności skargi upatruje w niezastosowaniu przez sądy obu instancji przepisu art. 322 k.p.c., mimo uznania, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania powoda jest niemożliwe. Jak podkreślił, z treści zapadłych w sprawie orzeczeń zasadność roszczenia powoda 3 o wynagrodzenie oraz fakt wykonania robót przez powoda zostały potwierdzone zarówno przez sądy obydwu instancji, jak i pozwanego oraz A. GmbH, a wątpliwości sądu budziło jedynie udowodnienie wysokości roszczenia powoda. Skarżący nie sprostał wymogowi wykazania oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Powód jako wykonawca robót budowlanych występujący w profesjonalnym obrocie gospodarczym powinien był podjąć stosowne działania celem zinwentaryzowania wykonanych przez siebie robót według stanu na dzień odstąpienia od umowy. Zaniechanie powyższego nie uzasadnia zastosowania art. 322 k.p.c. Regulacja ta ma charakter wyjątkowy i uzależniony od uznania sądu orzekającego. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód nie przywołał żadnych okoliczności wskazujących na to, że w sprawie ścisłe udowodnienie wysokości żądania było nader utrudnione lub oczywiście niecelowe. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 7 w zw. § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.). [as]