I CSK 255/15

Sygn. akt I CSK 255/15 POSTANOWIENIE Dnia 8 stycznia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Frąckowiak w sprawie z powództwa P. […] Sp. z o.o. w W. przeciwko T. […] Spółce z o.o. z s. w K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 stycznia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 7200 (siedem tysięcy dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powód P. […] sp. z o.o. w W. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 listopada 2014 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości. Wątpliwości jakie pojawiły się na tle wykładni art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (jedn. tekst. Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.) związane z udzielaniem tzw. rabatu posprzedażowego, rozstrzygnął Sądu Najwyższego, w wyrokach z dnia 20 lutego 2014 r., I CSK 236/13 nie publ., z dnia 6 czerwca 2014 r., III CSK 228/13, nie publ. oraz z dnia 17 kwietnia 2015 r., I CSK 136/14 nie publ., nawiązując do stanowiska wyrażonego przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 października 2014 r., SK 20/12 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale (7) sędziów z dnia 25 czerwca 2012 r., OSNSAi WSA 2013/6/85. Jeżeli skarżący wykazuje, że w związku z wykładnią wspomnianego przepisu istnieją poważne wątpliwości to nie może jednocześnie zasadnie stwierdzić, że rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego oparte na tym przepisie jest oczywiście błędne, tym samym, aby skarga powoda była oczywiście 3 uzasadniona. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Na wniosek pozwanego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aw