I CSK 292/15

Sygn. akt I CSK 292/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Frąckowiak w sprawie z powództwa J. S. przeciwko H. D. z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanego A. […] Spółki z o.o. Oddział w P. z siedzibą w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powódki na rzecz interwenienta ubocznego kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba 2 wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powódka J. S. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 3 września 2014 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparła na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz aby istniała potrzeba wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości. Przyjęty w polskim prawie model postępowania sądowego wywołanego skargą kasacyjną spełnia wymogi wynikające z Konstytucji RP oraz art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Jak wskazuje sama skarżąca potwierdza to konsekwentnie Sąd Najwyższy oraz potwierdził to wielokrotnie Trybunał Konstytucyjny (vide przykładowo wyrok z dnia 14 października 2008 r., SK 6/07 TK ZU nr 8/A/2008, poz. 137 oraz wyrok z dnia 1 lipca 2008 r., SK 40/70, OTK-A 2008, nr 6, poz. 101). W modelu tym, mając na uwadze potrzebę zapewnienia tego, aby postępowanie nie było nadmiernie przewlekłe, przyjmuje się, że skarga kasacyjna nie służy do uruchomienia postępowania, w którym po raz kolejny bada się ustalenia faktyczne i ocenia przedstawione przez strony dowody. Sąd Najwyższy jest bowiem sądem prawa, a nie sądem faktów. Warto w tym kontekście zauważyć, że skarżąca w zakresie roszczenia rozpoznawanego pierwotnie, na kanwie którego pojawiło się roszczenie do pozwanego, miała okazję czterokrotnie przedstawiać dowody na poparcie swoich twierdzeń. To, że cztery orzekające w sprawie sądy nie ustaliły stanu faktycznego zgodnie z oczekiwaniami skarżącej, wskazuje, że nawet dopuszczenie do rozpoznania sprawy przez więcej niż dwie instancje, czego 3 domaga się w istocie skarżąca kwestionując zgodność art. 3983 § 3 k.p.c. z Konstytucja i Konwencją, nie wystarczyła, aby zapewnić prawo do rzetelnego i sprawiedliwego, w ocenie skarżącej, procesu. Co do zarzutu potrzeby wykładni art. 231 k.p.c., to podkreślić należy, że skarżąca nie wskazała, które wnioskowanie orzekających w sprawie sądów miałoby stanowić naruszenie art. 231 k.p.c. Ustalanie wykładni art. 29 § 3 kodeksu pracy w związku z art. 232 k.p.c., art. 6 k.c., nie ma zaś znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Na wniosek interwenienta ubocznego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. l.n