I CSK 433/14

Sygn. akt I CSK 433/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z powództwa J. K. F. przeciwko S. F. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; oddala wniosek adwokata M.B. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pozwanemu z urzędu pomoc prawną w postępowaniu kasacyjnym. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na oczywistej zasadności skargi, która - w jego ocenie - wynika z kilkunastu zgłoszonych podstaw kasacyjnych. Poza tym wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Stanowiska skarżącego nie sposób jednak podzielić. Analiza podstaw kasacyjnych rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie uzasadnia stwierdzenia, że można w jej przypadku mówić o oczywistej zasadności. Wszystkie podniesione w niej zarzuty dotyczą naruszenia prawa procesowego, przy czym w zdecydowanej większości chodzi w istocie rzeczy o niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym zarzuty naruszenia swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.). Zarzuty te nie mogą być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym (art. 3982 § 3 k.p.c.). Przedstawione zagadnienie prawne ma zaś charakter czysto teoretyczny. Dotyczy ono kwestii prawa materialnego w związku z czym nie koresponduje z podstawami kasacyjnymi, które zostały sformułowane wyłącznie w oparciu o naruszenie przepisów procesowych. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). Sąd Najwyższy oddalił wniosek pełnomocnika pozwanego ustanowionego przez sąd o przyznanie kosztów wynagrodzenia za sporządzenie skargi kasacyjnej w związku z brakiem złożenia oświadczenia o tym, że wspominane koszty nie zostały zapłacone w całości lub części (§ 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). 3