I CSK 434/16

Sygn. akt I CSK 434/16 POSTANOWIENIE Dnia 4 stycznia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa K. B., P. B. i A. P. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi (…) o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 stycznia 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 7200 (siedem tysięcy dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 2 wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla. Pozwany zarzucił zaskarżonemu wyrokowi – w różnych układach i powiązaniach - naruszenie art. 361 § 1, art. 363 § 1, art. 455, art. 481 § 1 i 2 k.c., art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2004.162.1692), art. 160 § 1 i 6 k.p.a., art. 5, 7 ust. 2 i art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U.1945.50.279 ze zm.) oraz art. 2 § 3 k.p.c. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany uzasadnił potrzebą wykładni wywołujących rozbieżności w orzecznictwie przepisów art. 361 § 1 k.c. i art. 160 § 1 k.p.a. w zakresie odnoszącym się do związku przyczynowego pomiędzy bezprawną decyzją o sprzedaży lokalu a szkodą w postaci utraty prawa własności sprzedanego lokalu, a ponadto – występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego możliwość różnicowania skutków prawnych decyzji nadzorczej stwierdzającej nieważność decyzji o odmowie przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej i odmiennej oceny tych skutków przez sąd w porównaniu z ich oceną przez organ administracyjny. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Nie ma potrzeby podejmowania wykładni wskazanych przepisów prawnych oczekiwanej przez pozwanego. Kwestia, której miałaby dotyczyć ta wykładnia, była już przedmiotem wyjaśnień Sądu Najwyższego w uchwale z dnia 3 września 2015 r., III CZP 22/15. Zaskarżony wyrok pozostaje w zgodzie z tą wykładnią. Podobnie kwestia wskazana przez pozwanego jako istotne zagadnienie prawne nie ma cech takiego zagadnienia. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa, a kwestia skutków decyzji nadzorczej stwierdzającej nieważność decyzji o odmowie przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej była także już przedmiotem wyjaśnień Sądu Najwyższego – w tym w wymienionej wyżej uchwale. 3 Z przedstawionych przyczyn, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanego do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804), a także § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2016.1667). r.g.