I CSK 485/15

Sygn. akt I CSK 485/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku W. F. przy uczestnictwie E. F., S. G., J. K., A. L., W. L., I. M., J. N., L. N. i Z. U. o ustanowienie drogi koniecznej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 kwietnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania Z. U. od postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt V Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE 2 Postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w R. oddalił apelacje uczestniczek postępowania J. K. i Z. U. od postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia 19 grudnia 2013 r. w sprawie z wniosku W. F. o ustanowienie drogi koniecznej, mocą którego ustanowiona została służebność drogi koniecznej według ustalonego szlaku, za przyznanym wynagrodzeniem, z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania. Oddalając apelacje Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji oraz ocenę prawną, uwzględniającą przesłanki zastosowania art. 145 k.c. W skardze kasacyjnej uczestniczka Z. U. zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 2 i art. 145 § 3 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w zakresie oddalającym apelację i ustanowienie służebności w sposób określony w wariancie I opinii biegłego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie oddalającym jej apelację i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z zasądzeniem kosztów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Chodzi o rozstrzygnięcie wzajemnych relacji między przesłankami wyboru przebiegu trasy służebności w związku z treścią art. 145 § 2 i § 3 k.c. Jednakże z uzasadnienia wniosku potrzeba interpretacji powołanych przepisów nie wynika, a wskazane orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz inne, bardzo liczne na gruncie przepisów o drodze koniecznej dowodzi, że ich odpowiednie zastosowanie zależy od oceny konkretnego stanu faktycznego i uwzględnienia przesłanek w nich wskazanych. Przepisy te ze sobą nie konkurują, ani nie ma między nimi powiązania hierarchicznego. Skarżąca próbuje przedstawić własną interpretację stanu faktycznego i uczynić ze skargi kasacyjnej środek odwoławczy do trzeciej instancji 3 sądowej. Taka próba musi być skazana na niepowodzenie, gdyż ustalenia stanu faktycznego i ocena dowodów pozostaje poza kontrolą Sądu Najwyższego, jeżeli nie można się dopatrzeć rażących błędów w tym zakresie. Tego natomiast nie ma, nie jest także podniesione w zarzutach skargi kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania cywilnego. Sąd pierwszej i drugiej instancji ustalając przebieg ustanowionej drogi koniecznej rozważył przesłanki art. 145 § 2 i 3 k.p.c., więc tylko odmienna ocena ich zastosowania przez skarżącą nie może skutkować przyjęciem skargi do rozpoznania ze względu na nie spełnienie warunków prawnych, znanych z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego i poglądów doktryny w odniesieniu do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Mając to na uwadze należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu. jw