I CSK 5705/22
WyrokIzba Cywilna2023-08-30
Skład orzekający: Monika Koba
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga kasacyjna w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, oparta na zarzutach dotyczących błędnej oceny dowodów i ustaleń faktycznych, może zostać przyjęta do rozpoznania na podstawie przesłanki oczywistej zasadności?Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jeśli jej uzasadnienie sprowadza się do kwestionowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz oceny materiału dowodowego przez sądy niższych instancji, a nie do wykazania kwalifikowanych uchybień w stosowaniu prawa. Skarga kasacyjna jest instrumentem prawidłowości stosowania prawa, a nie kontroli ustaleń faktycznych, które należą do kompetencji sądów merytorycznych.Stan faktyczny
Wnioskodawczyni L.C. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie, które oddaliło jej apelację od postanowienia Sądu Rejonowego dokonującego rozgraniczenia nieruchomości. Sądy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie na opinii biegłego geodety, stwierdzając, że granica prawna między nieruchomościami ukształtowana została stanem posiadania z 1971 r. Skarżąca zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego, twierdząc, że ustalenia sądów były oparte na błędnych parametrach szerokości działek, sprzecznych z wiedzą matematyczną i dowodami przedstawionymi przez nią w skardze kasacyjnej.Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził od wnioskodawczyni na rzecz uczestników zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.Pełny tekst orzeczenia
I CSK 5705/22 POSTANOWIENIE 30 sierpnia 2023 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Monika Koba na posiedzeniu niejawnym 30 sierpnia 2023 r. w Warszawie w sprawie z wniosku L.C. z udziałem T.R., B.R. i H.S. o rozgraniczenie, na skutek skargi kasacyjnej L.C. od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie z 3 lutego 2022 r., II Ca 90/19, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od wnioskodawczyni L.C. na rzecz uczestników T.R. i B.R. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia wnioskodawczyni postanowienia Sądu Najwyższego z 30 sierpnia 2023 r. - tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Postanowieniem z 3 lutego 2022 r. Sąd Okręgowy w Lublinie – po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego i sprostowaniu niedokładności w punkcie I postanowienia przez wpisanie w miejsce liczby „(…)” liczby „(…)1” - oddalił apelację wnioskodawczyni L.C. od postanowienia Sądu
I CSK 5705/22 2 Rejonowego Lublin – Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku z 26 października 2018 r., dokonującego rozgraniczenia nieruchomości - działki nr […]1 o powierzchni 3,14 ha, wchodzącej w skład większej nieruchomości położonej w B., dla której w Sądzie Rejonowym Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Ś. założona jest księga wieczysta nr […]1 , stanowiącej własność L.C. z nieruchomością - działką nr […]2, położoną w B., o powierzchni 0,30 ha, dla której w Sądzie Rejonowym Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Ś. założona jest księga wieczysta nr […]2, stanowiącą własność uczestników T.R. i B.R. oraz z nieruchomością - działką nr […]3, położoną w B., o powierzchni 3,15 ha, dla której w Sądzie Rejonowym Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Ś. założona jest księga wieczysta nr […]3, stanowiącą własność H.S., zgodnie ze stanem prawnym oznaczonym linią w kolorze czerwonym zawierającą się pomiędzy punktami granicznymi 1059, 966, 773, 772, 967 według wariantu I opinii biegłego sądowego geodety J.C., uwidocznionego na mapie projektu rozgraniczenia zaewidencjonowanym w Starostwie Powiatowym w […] Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej i przyjętego do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego 6 lipca 2016 r. za nr […] (k. 640-642 opinia, k. 643 mapa). U podstaw rozstrzygnięcia legło stwierdzenie, że całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji J.C., prowadzi do wniosku, że granica prawna między rozgraniczanymi nieruchomościami została ukształtowana stanem posiadania istniejącym 4 listopada 1971 r. i wyznacza aktualny stan prawny granicy. Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez wnioskodawczynię. Skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołała się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Jej zdaniem skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego, w oparciu o ustalenia pomijające znane biegłemu sądowemu opiniującemu w sprawie oraz Sądom obu instancji, rzeczywiste parametry
I CSK 5705/22 3 szerokości działek rozgraniczanych. Twierdzenia biegłego J.C. sprzeczne z prawdą i podstawową wiedzą matematyczną, zostały bezkrytycznie powtórzone przez Sądy obu instancji. Błąd ten jest oczywisty, możliwy do stwierdzenia bez posiadania wiedzy specjalnej, na dowód czego skarżąca załączyła do skargi kasacyjnej dokumenty w postaci kopii decyzji z 23 maja 1978 r. (znak […]) oraz kopii operatu wywłaszczeniowego nr […] zawierającego w kolumnie „czynniki obliczeniowe” wymiary odłączanych działek nr […]4 i nr […]5 wraz z parametrami szerokości, które są wspólne również dla działek rozgraniczanych nr […]1 i nr […]6, wnosząc o przeprowadzenie z nich dowodów w postępowaniu kasacyjnym. Jej zdaniem źródłem błędu – prowadzącym w efekcie do naruszenia art. 153 k.c. i nierozpoznania istoty sprawy - było odstąpienie przez Sądy meriti od elementarnej kontroli twierdzeń biegłego i brak wiedzy jak należy liczyć powierzchnie figur wielobocznych (trapezów prostokątnych). Wprawdzie Sąd Okręgowy przeprowadził dowód z uzupełniającej opinii biegłego J.C., ale przyjął wyjaśnienia biegłego bez weryfikacji i krytycznej analizy, mimo że były one nieprawdziwe i sprzeczne z wiedzą matematyczną dostępną na poziomie nauczania szkoły podstawowej. Uczestnicy T.R. i B.R, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być
I CSK 5705/22 4 osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) należy rozumieć sytuację, w której skarga jest uzasadniona w sposób ewidentny, wskazując na rażące i poważne uchybienia zaskarżonego orzeczenia, które są możliwe do stwierdzenia bez konieczności prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. Jedynie w takim wypadku możliwa jest kontrola prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji w postępowaniu kasacyjnym. Obciążenie go oczywistą i istotną wadą wskazuje, że usunięcie tego orzeczenia z obrotu leży w interesie publicznym – a tym samym, że może dojść do realizacji celu skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 kwietnia 2013 r., III CSK 67/13, niepubl. i z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.). Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15, niepubl. i przywołane tam orzecznictwo). Bliższa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala przyjąć, by skarga była – w powyższym rozumieniu – oczywiście uzasadniona. Wywód zawarty w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadzał się do kwestionowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zwłaszcza dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji J. C., nie zaś wykazania, że popełnione przy jego ferowaniu uchybienia - w zakresie podlegającym weryfikacji w postępowaniu kasacyjnym - miały charakter kwalifikowany. Prezentując stanowisko odmienne skarżąca pominęła, że skarga kasacyjna jest instrumentem prawidłowości stosowania prawa przez sądy, a nie służy do kontroli ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia. Nie
I CSK 5705/22 5 można zatem przenosić do postępowania kasacyjnego sporów dotyczących stanu faktycznego, gdyż jego ustalenie należy do sądów meriti, a Sąd Najwyższy nie ma w tym zakresie żadnych, ustrojowych ani procesowych kompetencji (zob. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 14 stycznia 2000 r., I CKN 1169/99, OSNC 1169/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 139 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 18 lipca 2014 r., IV CSK 671/13, niepubl.). Skarżąca zasad tych nie respektuje, zgłaszając w podstawie skargi – z naruszeniem art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c. - wprost zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., stwierdzając, że Sąd Okręgowy dokonał rażąco błędnej oceny dowodów z opinii biegłego J.C., zeznań świadków i danych wynikających z operatu nr […], przedstawia własną ocenę tych dowodów i na tej podstawie opiera następnie twierdzenie o oczywistej zasadności skargi. Tego rodzaju zarzuty uchylają się od kontroli Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym, nie mogą być zatem podstawą przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania – także wtedy, gdy dotyczą oceny dowodu z opinii biegłego - (zob. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 16 maja 2018 r., II UK 139/17, niepubl.). Równocześnie, uzasadnienie przedstawione przez Sąd Okręgowy nie pozwala stwierdzić oczywistych i rażących uchybień, które mogłyby odpowiadać analizowanej przesłance. Sposób sformułowania wniosku wskazuje, że wnioskodawczyni traktuje skargę kasacyjną nie jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, a jako instrument pozwalający jej na kwestionowanie niesatysfakcjonującego ją rozstrzygnięcia w trzeciej instancji, któremu to celowi postępowanie kasacyjne nie służy. W konsekwencji argumentacja przytoczona we wniosku nie wykazuje tezy, że zaskarżone orzeczenie stanowi konsekwencję kardynalnych błędów w zakresie stosowania prawa, których efektem jest orzeczenie oczywiście wadliwe. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 3 oraz art. 98 § 11 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 i w zw. z art. 391 § 1 w zw. z
I CSK 5705/22 6 art. 39821 k.p.c., a także § 5 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst. jedn: Dz.U. z 2018 r., poz. 265). [A.T.] [ms]
Powiązane orzeczenia
- III CSK 219/19 2020-02-14Czy skarga kasacyjna w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości może zostać przyjęta do rozpoznania, gdy skarżący powołuje się na oczywistą zasadność środka zaskarżenia, a zarzuty dotyczą oceny dowodów i ustaleń faktycznyc…
- II CSK 281/18 2018-11-08Czy skarga kasacyjna dotycząca rozgraniczenia nieruchomości, oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania i błędnej wykładni prawa materialnego, spełnia przesłanki przyjęcia jej do rozpoznania przez Sąd Najwyższ…
- IV CSK 47/16 2016-07-14Czy skarga kasacyjna w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości, oparta na zarzucie oczywistej zasadności, może zostać przyjęta do rozpoznania, gdy przedstawione argumenty nie potwierdzają jednoznacznej błędności zaskarżon…
- II CSK 731/15 2016-05-18Czy skarga kasacyjna w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości, oparta na przesłance oczywistej zasadności, może zostać przyjęta do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, jeśli skarżący nie przedstawił przekonujących argumentów…
- I CSK 3919/23 2024-10-10Czy skarga kasacyjna w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości, oparta na zarzucie oczywistej zasadności z powodu wadliwej oceny dowodów (opinii biegłego) przez sądy niższych instancji, może zostać przyjęta do rozpoznania…
Powołane przepisy
art. 3989 § 1 pkt 4 KPCart. 153 KCart. 3989 § 1 KPCart. 3984 § 2 KPCart. 3983 § 3art. 39813 § 2 KPCart. 233 § 1 KPCart. 3989 § 2 KPCart. 520 § 3art. 98 § 11 KPCart. 13 § 2art. 391 § 1
Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 15.07.2026. · PDF źródłowy