I CSK 579/16

Sygn. akt I CSK 579/16 POSTANOWIENIE Dnia 6 marca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej w S. przeciwko B. M.-N., J. B. i P. sp. z o.o. S.K.A. w W. o ochronę dóbr osobistych, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 marca 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt VI ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powódki na rzecz każdego z pozwanych kwoty po 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1. w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2. istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3. zachodzi nieważność postępowania lub 4. skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych. Powódka złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 marca 2016 r., którym Sąd Apelacyjny - po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 8 października 2014 r., oddalającego powództwo o ochronę dóbr osobistych i zasądzenie kwoty 50 000 zł na cel społeczny - dokonał zmiany zawartego w tym wyroku rozstrzygnięcia o kosztach procesu, natomiast w pozostałej części apelację oddalił i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego. Powołując się na podstawę określoną w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej apelację i orzekającej o kosztach postępowania apelacyjnego i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca powołała się na przesłankę wskazaną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Twierdziła, że w sprawie zachodzi potrzeba „…wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, dotyczących statusu (legitymacji) Kasy Krajowej w zakresie ochrony dobrego w przypadku „zbiorowego” 3 pomówienia spółdzielczych kas oszczędnościowo - kredytowych…”, ze względu na rozbieżności wstępujące w orzecznictwie sądów powszechnych. Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, skarżący powinien wykazać, że przepisy potrzebne do rozstrzygnięcia skargi wywołują poważne wątpliwości interpretacyjne, wyjaśnić, na czym one polegają i przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen albo wykazać, że przepisy te wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym. Konieczne jest ponadto wykazanie, że wyjaśnienie wątpliwości, z powodu których doszło do rozbieżności w orzecznictwie sądów będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Skarżąca nie sprostała tym wymaganiom, gdyż nie wskazała konkretnych przepisów wywołujących poważne wątpliwości, które - jej zdaniem - stały się przyczyną rozbieżności w orzecznictwie sądów, nie wyjaśniła na czym te wątpliwości polegają, nie wykazała, że w orzecznictwie rzeczywiście występują rozbieżności i w związku z tym zachodzi potrzeba dokonania wykładni przepisów ze względu na ich znaczenie dla praktyki sądowej i dla rozstrzygnięcia złożonej skargi kasacyjnej. Nie jest wskazaniem przepisów wymagających wykładni sumaryczne powołanie się na „…art. 43 k.c. w zw. z art. 41 ust. 1 i 2, art. 42 i art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych…”. Nie jest również wykazaniem, że zachodzą rozbieżności w orzecznictwie sądów powołanie niepublikowanych wyroków sądów powszechnych w sprawach cywilnych i karnych bez dołączenia ich odpisów bądź kserokopii i bez wyjaśnienia czego mają dotyczyć rozbieżności. 4 Skarżąca nie podjęła nawet próby przytoczenia argumentów prowadzących do rozbieżnych ocen ani próby wykazania, że ogólnikowo zasygnalizowany przez nią problem prawny wywołuje poważne wątpliwości. Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącą przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 98 i 99 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz z § 2 pkt 5, § 8 ust. 1 pkt 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) oraz w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1667). aw jw