I CSK 604/23

I CSK 604/23 POSTANOWIENIE 25 września 2023 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 25 września 2023 r. w Warszawie w sprawie z powództwa G. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko B. spółce akcyjnej w W. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej G. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 10 sierpnia 2022 r., I AGa 35/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 8 100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia powodowi do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Powód G. sp. z o.o. z siedzibą w W. wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 10 sierpnia 2022 r., wydanego w sprawie przeciwko spółce B. S.A. z siedzibą w W. o zapłatę. Skarżący uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem istotnego zagadnienia prawnego: od którego momentu należy liczyć bieg terminu przedawnienia roszczeń inwestora o zwrot kosztów naprawy zastępczej wad i usterek z umowy o roboty budowlane? oraz oczywistą zasadnością polegająca na przyjęciu, że powód nie wykazał swoich roszczeń co do I CSK 604/23 2 zasady ani co do wysokości, pomimo przedstawienia przez niego szeregu dokumentów na potwierdzenie formułowanych twierdzeń. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12). Wspomniane wątpliwości muszą znajdować się w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem sprawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14), który powinien wynikać z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13). Istotne zagadnienie prawne należy zatem postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14). Postawione zagadnienie nie stanowi skomplikowanego problemu o charakterze prawnym, którego rozwiązanie miałoby bezpośredni wpływ na wynik niniejszej sprawy. Skarżący zastanawia się bowiem, jaki moment ma charakter istotny dla obliczania początku biegu terminu przedawnienia. Nie kwestionuje przy tym, że chodzi tu o chwilę powstania szkody. Czym innym jednak jest wystąpienie szkody (wadliwe wykonanie robót, zaistnienie wad), a czym innym poniesienie wydatków na zapobieżenie jej skutkom (opłacenie innego wykonawcy). Wątpliwości powoda nie dotyczą zatem wykładni przepisów prawa, które bezsprzecznie I CSK 604/23 3 odnoszą się do chwili powstania szkody, lecz ustalania stanu faktycznego sprawy, co nie może stanowić zarzutu skargi kasacyjnej na mocy art. 3983 § 3 k.p.c. Z tej samej przyczyny nie występuje w sprawie przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), która spełniona jest wówczas, gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni. Przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarżący powinien uzasadnić tę oczywistość, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 11 stycznia 2022 r., II USK 384/21; z 22 grudnia 2021 r., II CSK 390/21; z 31 maja 2021 r., III CSK 152/20; z 13 maja 2021, III USK 103/21 oraz z 9 marca 2021 r., IV CSK 412/20). Podstawą uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w zakresie odnoszącym się do jej oczywistej zasadności była wadliwość ustaleń faktycznych. Zważywszy powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. AD [ms] I CSK 604/23 4