I CSK 620/16

Sygn. akt I CSK 620/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa S. F. i E. F. przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Komendanta Głównego Policji i […] Komendanta Wojewódzkiego Policji w […] o zadośćuczynienie i odszkodowanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 marca 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt VI ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 maja 2016 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację pozwanego Skarbu Państwa od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 30 grudnia 2014 r., którym zasądzone zostało od pozwanego na rzecz powodów E. F. i S. F. po 150 000 złotych dla każdego z nich tytułem zadośćuczynienia z odsetkami, po 50 000 złotych dla każdego z nich wraz z odsetkami tytułem odszkodowania oraz oddalił powództwo w pozostałym zakresie, a nadto obciążył pozwanego kosztami procesu; koszty zostały także zasądzone dla powodów z tytułu postępowania apelacyjnego. Świadczenia te zostały zasądzone ze względu na postrzelenie powoda, będącego funkcjonariuszem policji przez kolegę wskutek nieostrożnego obchodzenia się z bronią. Oddalając apelację Sąd drugiej instancji podzielił oceny prawne Sądu Okręgowego oraz za właściwe uznał kwoty zasądzone jako odszkodowanie i zadośćuczynienie. W skardze kasacyjnej pozwany Skarb Państwa zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 § 1 w związku z art. 448 i art. 446 § 4 k.c. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że więź rodzinna stanowi dobro osobiste, którego naruszenie skutkuje obowiązkiem zapłaty zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.c., a także niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i zasądzenie odszkodowania, a więc naprawienie szkody majątkowej w sytuacji naruszenia dóbr niemajątkowych. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie apelacji oddaleniem powództwa w całości z zasądzeniem kosztów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pozwany powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego charakteru prawnego więzi rodzinnych, w szczególności wyjaśnienie, czy stanowią one dobra osobiste, zwłaszcza w sytuacji zdarzenia skutkującego ustaniem więzi rodzinnych przed wejściem w życie art. 446 § 4 k.c. Przedstawiając to zagadnienie skarżący 3 przyznał, że znane jest mu orzecznictwo Sądu Najwyższego jednoznacznie identyfikujące więzi rodzinne jako dobra osobiste, jednak je kontestuje. Kontestacja ta przebiega dość szczególnie, zwłaszcza mając na uwadze okoliczności ustalone w sprawie. Skarżący podejmuje polemikę z dotychczasowym, utrwalonym orzecznictwem, podnosząc argumenty subiektywne i na kilku stronicach przedstawia w sposób zupełnie nieprzekonujący wątpliwości wobec poglądów Sądu Najwyższego, sprowadzając je we wnioskach do względów konstrukcyjnych, celowościowych i uznających art. 446 § 4 k.c. albo za superfluum ustawowe, albo za przepis pogarszający położenie osób poszkodowanych pośrednio przez śmierć osoby najbliższej, co zdaniem skarżącego pozostaje w sprzeczności z deklarowanym celem wprowadzenia tego przepisu do kodeksu cywilnego. To wchodzi już w oceny motywów ustawowych, nie wiążących się z przesłankami przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie ma powodów do kolejnego analizowania przepisów wskazywanych przez skarżącego tylko dlatego, że nie zgadza się on z utrwalonym stanowiskiem judykatury, solidnie umotywowanym i mającym szerokie poparcie. Nie występuje zatem potrzeba rozwiązywania przedstawionego zagadnienia prawnego, tak jak jest to rozumiane przez art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. należało orzec jak w postanowieniu. aw jw