I CSK 686/16

Sygn. akt I CSK 686/16 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa Diecezji E. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powoda Parafii (...) o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 maja 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 3600,- (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. 2 Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarżąca wskazuje na istnienie pięciu zagadnień prawnych, potrzebę wykładni art. L p.w.k.c. przy czym we wniosku podnosi, że wywołuje on poważne rozbieżności w orzecznictwie, zaś w uzasadnieniu wniosku stwierdza, że budzi poważne wątpliwości oraz na oczywistą zasadność skargi wynikającą z faktu nieuwzględnienia przez Sąd drugiej instancji zarzutu dotyczącego naruszenia art. 233 bez żadnego określenia aktu prawnego, w którym ten przepis jest zamieszczony. Przesłanką przyjęcia skargi z uwagi na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Przyjmując, że skarżąca wskazuje na art. 233 § 1 k.p.c., nie sposób 3 wywieść z uzasadnienia wniosku, czy zarzuca jego naruszenie przez Sąd drugiej instancji wskutek odmowy przyjęcia zasadności zarzutu jego naruszenia przez Sąd Okręgowy, co byłoby w świetle art. 3983 § 3 k.p.c. niedopuszczalne, czy zarzucając „fakt nieuzwględnienia” w istocie zarzuca nierozpoznanie zarzutu apelacyjnego bez wskazania na art. 378 lub 382 k.p.c. Brak jakichkolwiek argumentów w tym zakresie oraz w zakresie wpływu zarzucanego uchybienia na treść zaskarżonego orzeczenia wyklucza przyjęcie, że nastąpiła kwalifikowana postać naruszenia przepisów prawa mająca charakter oczywisty i widoczny prima facie. Zarówno treść przedstawionych zagadnień prawnego, jak i argumentacja powołana w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie prowadzi do stwierdzenia, że wystąpiła omawiana przesłanka. Sformułowane zagadnienie prawne powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, natomiast nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia, a do takiego rezultatu zmierza wniosek w tym zakresie. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie brak pogłębionych wywodów prawnych uzasadniających istnienie w sprawie istotnych zagadnień prawnych, a więc zagadnień cechujących się nowością oraz dotychczas niewyjaśnionych i nierozwiązanych w orzecznictwie. Skarżąca ograniczyła się do wskazania bądź na ich znaczenie dla bliżej niesprecyzowanych innych przypadków umów zawieranych przed wejściem w życie kodeksu cywilnego lub dla obrotu gospodarczego, bądź do lakonicznego przedstawienia własnych wątpliwości, którym nie sposób przyznać charakteru uniwersalnego. Potrzebę wykładni art. L p.w.k.c. skarżąca upatruje w potrzebie ustalenia czy znajdzie on zastosowanie do umowy stanowiącej przedmiot sporu w tej sprawie, a więc zmierza do oceny prawidłowości zastosowania prawa. Stopień ogólności argumentów przedstawionych w krótkim wywodzie nie wykazuje, że przepis ten budzi poważne wątpliwości, a więc nie wątpliwości zwykłe, które mogą być rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy a wątpliwości kwalifikowane, wynikające z rozbieżnej jego wykładni przez judykaturę i doktrynę. O rozbieżności orzecznictwa Sądu Najwyższego nie świadczy również wybiórcze przytoczenie fragmentów dwóch 4 orzeczeń. W rezultacie brak przesłanek do stwierdzenia, że istotnie takie wątpliwości lub rozbieżność zachodzą. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębnie konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej (art. 3984 § 2 k.p.c.) i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 108 § 1 i 99 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015, poz. 1800). jw r.g.