I CSK 871/25

I CSK 871/25 POSTANOWIENIE 22 lipca 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Trzebiatowski na posiedzeniu niejawnym 22 lipca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. przeciwko B.B. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej B.B. od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 26 czerwca 2024 r., I AGa 304/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od B.B. na rzecz L. Sp. z o.o. w Z. 7500 (siedem tysięcy pięćset) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego powoda w postępowaniu kasacyjnym z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od doręczenia zobowiązanemu odpisu niniejszego postanowienia do dnia zapłaty. (M.K.) UZASADNIENIE I CSK 871/25 2 Pozwany B.B. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 26 czerwca 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania uzasadnił oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jak zaznaczono, skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na jednej spośród wyżej wymienionych przesłanek, tj. czwartej z nich. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie i ocenianej przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12). W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza przepisy postępowania, w szczególności art. 203 § 1 k.p.c. i art. 203 § 4 k.p.c. Z taką oceną nie można się zgodzić. Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie przedmiotowej skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o jej oczywistej zasadności. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się rażącego naruszenia powołanych w niej przepisów, widocznego prima facie. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa. I CSK 871/25 3 Ponadto należy podkreślić, że samo naruszenie przepisów postępowania nie jest wystarczającą podstawą skargi kasacyjnej. Artykuł 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. określa jako podstawę skargi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej na tej podstawie wymaga wykazania przez skarżącego, że następstwa stwierdzonych wadliwości ukształtowały treść zaskarżonego orzeczenia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (zob. wyrok SN z 11 maja 2017 r., II CSK 514/16). Takiego wymogu przedmiotowa skarga kasacyjna nie wykazała. Jedynie ubocznie należy zauważyć, że z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż złożone na etapie postępowania apelacyjnego pisma procesowe strony powodowej, dotyczące cofnięcia zgłoszonego w sprawie roszczenia, zostały spowodowane działaniem pozwanego, który poprzez swoje wpłaty zaspokoił roszczenie główne wraz z zasądzonymi odsetkami. Należności zostały uiszczone już po wydaniu zaskarżonego wyroku (okoliczność niezaprzeczona przez pozwanego), co stanowi o braku sprzeczności czynności powoda z prawem i zasadami współżycia społecznego. Cofnięcie pozwu ze zrzeczeniem się roszczenia wynikało z realizacji zobowiązania przez stronę pozwaną. Działanie powodowej spółki było realizacją obowiązków i uprawnień procesowych stron postępowania rzutujących na ich sytuację procesową. Wobec powyższego nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została wykazana w sposób właściwy. Ze względów podanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). (M.K.) [SOP]