I CSK 9/15

Sygn. akt I CSK 9/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa B. L. przeciwko Miastu W. o ustalenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt VI ACa 840/13, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powódka dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołała tylko oczywistą zasadność skargi, która ma wynikać z dwóch naruszeń prawa przez Sąd II instancji. Pierwsze naruszenie ma dotyczyć art. 316 § 1 k.p.c., co jest tożsame z poniesionym w skardze zarzutem kasacyjnym. W ocenie skarżącej, Sądy orzekające w sprawie przyjęły, że sprawa dotyczy grobu ziemnego, a nie murowanego. Ustalenie rodzaju grobu, o który chodzi, to ustalenie faktyczne – kwestia ta z woli ustawodawcy i ze względu na publicznoprawną funkcję skargi kasacyjnej nie podlega badaniu w postępowaniu kasacyjnym (art. 3983 § 3 k.p.c.). Skoro tego rodzaju podstawa kasacyjna w ogóle nie jest dopuszczalna, to tym bardziej naruszenie art. 316 § 1 k.p.c. nie może przemawiać za przyjęciem skargi do rozpoznania z powodu jej oczywistości. Drugie naruszenie ma dotyczyć „art. 864 kodeksu”, co jest całkowicie niezrozumiałe, nie wiadomo bowiem, o jaki „kodeks” chodzi, zaś ani w k.c., ani w k.p.c. art. 864 nie miał w tej sprawie zastosowania. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. l.n