I CZ 107/15

Sygn. akt I CZ 107/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Marta Romańska SSN Karol Weitz w sprawie ze skargi Banku Spółdzielczego w O. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa Stowarzyszenia […] z siedzibą w P. przeciwko Bankowi Spółdzielczemu w O. o uznanie postanowienia wzorca umowy za niedozwolone, zakończonego wyrokiem zaocznym Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt XVII AmC […], po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 stycznia 2016 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 8 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI Acz […], odrzuca zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 lutego 2015 r. Sąd Apelacyjny w […] odrzucił zażalenie Banku Spółdzielczego w O. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 23 stycznia 2015 r. oddalające zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w W. odrzucające skargę Banku o wznowienie postępowania 2 zakończonego prawomocnym wyrokiem zaocznym z dnia 10 listopada 2011 r. (sygn. XVII AmC […]). Od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 20 lutego 2015 r. Banku Spółdzielczego w O. wniósł zażalenie - skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w […] odrzucił zażalenie i skargę kasacyjną. Bank Spółdzielczy w O. zniósł zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 8 kwietnia 2015 r., wskazując jako podstawę prawną art. 3941 § 1 k.p.c. w zw. z art. 47942 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie podlegało odrzuceniu, jako niedopuszczalne. Na wstępie należy zauważyć, że pismo z dnia 6.03.2015 r., które profesjonalny pełnomocnik skarżącego zatytułował jako „Zażalenie - skarga kasacyjna” w istocie było zażaleniem, a nie skargą kasacyjną ze względu na fakt, że pismo to nie spełnia najbardziej elementarnych konstrukcyjnych wymogów, które konstytuują ten nadzwyczajny środek zaskarżenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, o charakterze pisma procesowego przesądza jego treść, a nie tytuł, jaki mu nadano. Dlatego też, kierując się treścią pisma, a nie jego tytułem, Sąd Najwyższy potraktował pismo procesowe z dnia 6.03.2015 r. jako zażalenie i w tym przedmiocie je rozpatrywał. Zgodnie z treścią art. 3941 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Ponadto zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981, a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. W świetle powyższych stwierdzeń, postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 8 kwietnia 2015 r. odrzucające zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 3 20 lutego 2015 r. nie podlega zaskarżeniu do Sądu Najwyższego. Nie należy ono bowiem do żadnej z kategorii orzeczeń enumeratywnie wymienionych w art. 3941 k.p.c. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji (art. 3941 § 3 w zw. z art. 3986 § 3 k.p.c.). l.n