I CZ 129/09

PostanowienieIzba Cywilna2010-03-25

Skład orzekający: Mirosław Bączyk, Zbigniew Kwaśniewski, Katarzyna Tyczka-Rote

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia sądu pierwszej instancji, złożone po upływie 7-dniowego terminu do jego złożenia, ale przed doręczeniem tego uzasadnienia, jest skuteczne i powoduje bieg terminu do wniesienia apelacji od daty doręczenia uzasadnienia?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że cofnięcie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia, złożone po upływie 7-dniowego terminu do jego złożenia, ale przed doręczeniem tego uzasadnienia, jest skuteczne. Skuteczne cofnięcie wniosku oznacza, że nie żądano dokonania tej czynności procesowej, a tym samym termin do wniesienia apelacji biegnie od daty ogłoszenia postanowienia, a nie od daty doręczenia uzasadnienia.
Stan faktyczny
Wnioskodawcy wnieśli apelację od postanowienia sądu pierwszej instancji. Pełnomocnik wnioskodawców cofnął wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia po upływie 7-dniowego terminu do jego złożenia, ale przed doręczeniem uzasadnienia. Sąd drugiej instancji odrzucił apelację jako spóźnioną, uznając, że termin do jej wniesienia biegł od daty ogłoszenia postanowienia. Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie na to postanowienie.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił zażalenie, utrzymując w mocy postanowienie sądu drugiej instancji o odrzuceniu apelacji jako spóźnionej.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt I CZ 129/09 POSTANOWIENIE Dnia 25 marca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący) SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z wniosku A. K. i B. K. przy uczestnictwie W. T. o zniesienie współwłasności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 marca 2010 r., zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 4 września 2009 r., sygn. akt V Ca (…), oddala zażalenie. Uzasadnienie Sąd drugiej instancji postanowieniem z dnia 4 września 2009 roku odrzucił apelację wnioskodawców na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c., jako wniesioną po upływie ustawowego terminu. Sąd ten ustalił, że pismem procesowym z dnia 4 marca 2009 r. pełnomocnik wnioskodawców cofnął uprzedni wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia ogłoszonego w dniu 16 lutego 2009 r., co skutkowało tym, że termin do zaskarżenia orzeczenia biegł od dnia jego ogłoszenia i upłynął w dniu 9 marca 2009 roku. W ocenie tego Sądu fakt doręczenia pełnomocnikowi wnioskodawców uzasadnienia postanowienia nie miał znaczenia dla określenia terminu otwartego do jego zaskarżenia, skoro uprzednio doszło do pozbawienia skutków prawnoprocesowych czynności żądania sporządzenia i 2 doręczenia uzasadnienia postanowienia. Apelacja wniesiona w dniu 24 marca 2009 r. musiała, więc być uznana za spóźnioną. W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawcy zarzucili błędne zastosowanie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. i wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Żalący potwierdzili fakt cofnięcia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia pismem złożonym w Sądzie w dniu 4 marca 2009 r., a więc już po upływie 7-dniowego terminu do złożenia wniosku. W ocenie skarżących pismo cofające wniosek było już zatem bezskuteczne, ponieważ upłynął 7-dniowy termin na złożenie przez wnioskodawców oświadczenia w tym zakresie. Ponieważ wniosek o uzasadnienie postanowienia i jego doręczenie został przez Sąd wykonany, to apelacja została złożona w terminie licząc od daty doręczenia żalącym uzasadnienia zaskarżonego apelacją postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie, jak również w doktrynie prawa procesowego, ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym czynności procesowe podejmowane przez strony w ramach toczącego się postępowania cywilnego mają charakter fakultatywny. Zwraca się bowiem słusznie uwagę, że na stronach postępowania, odmiennie niż na sądzie orzekającym w sprawie, nie spoczywa prawny obowiązek podejmowania jakichkolwiek czynności procesowych. Czynności procesowe służą realizacji w toku postępowania cywilnego interesu prawnego strony, a zatem ich dokonanie powinno być uzależnione wyłącznie od jej woli. Z fakultatywnością czynności procesowych wiąże się ich odwołalność (możność cofnięcia czynności procesowej już dokonanej). Odwołanie przez stronę uprzednio dokonanej czynności procesowej, zmierzające do pozbawienia jej skuteczności prawnej - ze swej natury - jest ograniczone w czasie, gdyż może ono nastąpić wyłącznie w stosunku do tej czynności, która nie wywołała jeszcze skutków prawnoprocesowych (por. np. wyrok SN z dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt I PK 194/08, niepubl.; wyrok SN z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt IV CSK 110/07, niepubl.). Wniosek pełnomocnika, zawierający żądanie sporządzenia i doręczenia uzasadnienia postanowienia sądu pierwszej instancji, rozstrzygającego sprawę co do istoty, wywołuje swój skutek procesowy z momentem jego doręczenia; z tą bowiem chwilą następuje otwarcie biegu terminu na wniesienie apelacji od tego orzeczenia (art. 369 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Prawidłowo zatem Sąd drugiej instancji uznał 3 za skuteczne oświadczenie pełnomocnika wnioskodawców z dnia 4 marca 2009 roku o cofnięciu wniosku o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 16 lutego 2009 roku wraz z jego uzasadnieniem. Oświadczenie to zostało bowiem złożone w dniu 4 marca 2009 roku, a więc przed doręczeniem postanowienia wraz z jego uzasadnieniem pełnomocnikowi wnioskodawców, co nastąpiło dopiero w dniu 12 marca 2009 roku. Skuteczne cofnięcie wniosku o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem oznacza, że nie żądano dokonania tej czynności procesowej. Tym samym, wobec braku złożenia wniosku o doręczenie postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 16 lutego 2009 roku wraz z jego uzasadnieniem, zasadnie uznał Sąd drugiej instancji, że apelacja wnioskodawców została wniesiona po upływie ustawowego terminu, gdyż ten, ze względu na treść art. 369 § 2 k.p.c. wzw. z art. 13 § 2 k.p.c., upłynął w dniu 9 marca 2009 roku. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. postanowił jak w sentencji.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 373 KPCart. 370 KPCart. 13 § 2 KPCart. 369 § 1 KPCart. 369 § 2 KPCart. 39814 KPCart. 3941 § 3 KPC§ 2§ 1§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 17.07.2026. · PDF źródłowy