I CZ 150/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Majorowicz. Sędziowie: Z. Wiszniewski (sprawozdawca), R. Czarnecki.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 1962 r. sprawy z powództwa Apolinarego S. przeciwko Powiatowej Wielobranżowej Spółdzielni Pracy Produkcyjno-Usługowej w H. i Skarbowi Państwa o eksmisję i przeniesienie własności nieruchomości, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 14 czerwca 1962 r.,zażalenie oddalił.Uzasadnienie faktycznePowód, żądając w pozwie orzeczenia eksmisji pozwanej Spółdzielni i przeniesienie na powoda własności placu tartacznego, wniósł zarazem o zabezpieczenie powództwa przez:1) zobowiązanie pozwanej Spółdzielni do uiszczenia mu po 1.000 zł miesięcznie aż do zakończenia procesu oraz 2) wydanie mu zaświadczenia na czas toczenia się procesu, iż ma on prawo nadzoru nad prowadzeniem tartaku znajdującego się na spornej nieruchomości. Sąd Wojewódzki oddalił wniosek o zabezpieczenie powództwa z tym uzasadnieniem, że zabezpieczenie jest bezprzedmiotowe, gdyż pozew został odrzucony z powodu powagi rzeczy osądzonej. Powód zaskarżył zażaleniem postanowienie oddalające wniosek o zabezpieczenie powództwa, a postanowienie odrzucające pozew zaskarżył rewizją.Uzasadnienie prawnePo rozpoznaniu zażalenia na postanowienie oddalające wniosek o zabezpieczenie powództwa, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Do akt niniejszej sprawy nie zostały załączone akta owej poprzedniej sprawy, w której miał zapaść wyrok co do tego samego przedmiotu. Do rozpoznania jednak zażalenia w niniejszym postępowaniu zabezpieczającym nie jest konieczne sprawdzenie, czy co do przedmiotu postępowania rozpoznawczego zachodzi rzeczywiście powaga rzeczy osądzonej. Nawet bowiem, jeśliby się na korzyść powoda przyjęło, że przeszkoda ta nie zachodzi, to oddalenie wniosku o zabezpieczenie powództwa musiałoby nastąpić już z tej przyczyny, że powództwo o eksmisję i przeniesienie własności nieruchomości nie może być w żadnym razie zabezpieczone ani przez płacenie renty miesięcznej, ani przez upoważnienie powoła do nadzoru nad przedsiębiorstwem. Oba bowiem zgłoszone przez powoda środki nie zmierzają do zabezpieczenia dochodzonych roszczeń przed niebezpieczeństwem utraty zaspokojenia (art. 855 k.p.c.) ani nawet do zabezpieczenia gospodarczej skuteczności ewentualnego wyroku uwzględniającego powództwo, natomiast zmierzają do częściowego zaspokojenia ewentualnych dalszych roszczeń, jakie miałyby dla powoda wynikać z przysługującej mu rzekomo własności tartaku, a jakich w niniejszym procesie nie dochodzi.Skoro więc już z tej przyczyny wniosek o zabezpieczenie powództwa nie mógł być uwzględniony, zażalenie ulega oddaleniu.