I CZ 162/11

Sygn. akt I CZ 162/11 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Józef Frąckowiak SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku M. K.-Z. przy uczestnictwie K. W. i E. W. o zniesienie współwłasności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 stycznia 2012 r., zażalenia uczestniczki postępowania E. W. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 2 czerwca 2011 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie 2 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w P. - po sprawdzeniu wartości przedmiotu zaskarżenia – odrzucił skargę kasacyjną uczestniczki postępowania E. W. jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. Zdaniem Sądu odwoławczego wskazana w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia w wysokości 230 445 zł, odpowiadająca całej wartości nieruchomości stanowiącej przedmiot zniesienia współwłasności, została oznaczona nieprawidłowo. Wartość przedmiotu zaskarżenia należało bowiem określić według interesu E. W. w zaskarżeniu postanowienia. Tak oznaczona wartość przedmiotu zaskarżenia w ocenie Sądu wynosi natomiast 91 164 zł. W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu, albowiem wartość przedmiotu zaskarżenia nie osiągnęła progu przewidzianego w art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. (art. 3986 § 2 k.p.c.). W zażaleniu pełnomocnik uczestniczki postępowania zarzucił naruszenie art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Jego zdaniem wartość przedmiotu zaskarżenia została oznaczona prawidłowo. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Postanowieniem z dnia 2 listopada 2010 r. Sąd Rejonowy w J. – po ustaleniu, że przedmiotem zniesienia współwłasności jest zabudowana nieruchomość, wartości 230 445 zł, stanowiąca współwłasność wnioskodawczyni w 6/8 częściach oraz uczestniczki i uczestnika postępowania po 1/8 części – zniósł współwłasność w ten sposób, że ustanowił odrębną własność dwóch lokali mieszkalnych o powierzchni około 65 m2 i lokal nr 1 przyznał na własność wnioskodawczyni, a lokal nr 2 – uczestniczce postępowania, ustalił udziały w częściach wspólnych i orzekł o dopłatach i spłatach udziałów. Z akt sprawy wynika, że dokonany podział był zgodny z wnioskiem uczestniczki postępowania. Nie akceptowała go natomiast wnioskodawczyni, domagająca się zniesienia współwłasności przez przyznanie jej nieruchomości ze spłatą pozostałych współwłaścicieli. 3 Na skutek apelacji wnioskodawczyni Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 3 marca 2011 r. zmienił postanowienie Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że orzekł zgodnie z żądaniem wnioskodawczyni. W skardze kasacyjnej uczestniczka postępowania domagała się uchylenie zaskarżonego postanowienia i oddalenia apelacji wnioskodawczyni albo uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosek kasacyjny o wydanie reformatoryjnego orzeczenia wskazuje jednoznacznie, że uczestniczka postępowania domaga się zniesienia współwłasności w sposób odpowiadający rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego. Odwołując się do ugruntowanego orzecznictwa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 maja II CZ 38/10, niepubl., i przytoczone w nim orzecznictwo), Sąd Okręgowy – wbrew przekonaniu skarżącej – trafnie uznał, że w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia należało określić według wartości interesu uczestniczki postępowania w zaskarżeniu postanowienia Sądu odwoławczego, a nie według całej wartości nieruchomości stanowiącej przedmiot zniesienia współwłasności. W okolicznościach sprawy wartość interesu uczestniczki postępowania w zaskarżeniu postanowienia Sądu drugiej instancji wyznacza to, co straciła ona na skutek uwzględnienia apelacji wnioskodawczyni. Tak oznaczona wartość przedmiotu zaskarżenia jest natomiast – jak trafnie ustalił Sąd - niższa niż 150 000 zł. To oznacza, że skarga kasacyjna, z powodu nieosiągnięcia przewidzianego w art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. progu wartości przedmiotu zaskarżenia, jest niedopuszczalna. Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). jw