I CZ 19/06

PostanowienieIzba Cywilna2006-05-11

Skład orzekający: Dariusz Zawistowski, Jan Górowski, Krzysztof Pietrzykowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zażalenie na postanowienie sądu okręgowego o uznaniu wierzytelności w postępowaniu upadłościowym, które nie kończy postępowania w sprawie, jest dopuszczalne do Sądu Najwyższego na podstawie art. 3941 § 2 k.p.c.?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy oddalił zażalenie, uznając je za niedopuszczalne. Zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje tylko w sprawach, w których dopuszczalna jest skarga kasacyjna. Postanowienie sądu okręgowego o uznaniu wierzytelności w postępowaniu upadłościowym nie kończy postępowania w sprawie i nie podlega skardze kasacyjnej, a tym samym zażaleniu do Sądu Najwyższego.
Stan faktyczny
Spółdzielnia Mieszkaniowa "H." wniosła o uznanie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym Powszechnej Spółdzielni Spożywców "Ź.". Sąd Okręgowy wydał postanowienie o uznaniu wierzytelności. Dłużnik złożył zażalenie na to postanowienie, zarzucając obrazę prawa procesowego. Sąd Okręgowy odrzucił to zażalenie jako niedopuszczalne. Dłużnik wniósł zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia do Sądu Najwyższego.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił zażalenie dłużnika jako niedopuszczalne.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt I CZ 19/06 POSTANOWIENIE Dnia 11 maja 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jan Górowski SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "H." w P. przeciwko Syndykowi masy upadłości Powszechnej Spółdzielni Spożywców "Ź." w P. w upadłości o uznanie wierzytelności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 maja 2006 r., zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 7 lutego 2006 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w K. odrzucił zażalenie dłużnika Powszechnej Spółdzielni Spożywców „Ź." w P. na postanowienie tego Sądu z dnia 17 stycznia 2006 r., uznając je za niedopuszczalne. Dłużnik w zażaleniu, zarzucając obrazę art. 3941 § 2 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 17 stycznia 2006 r. dotyczyło uznania wierzytelności przysługującej Spółdzielni Mieszkaniowej „H." w postępowaniu upadłościowym Powszechnej Spółdzielni Spożywców „Ź.” w P. Sąd Okręgowy ocenił prawidłowo, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie miało charakteru orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, odwołując się zasadnie do poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 grudnia 1996 r. (II CKU 68/96). Z tego względu na to postanowienie, wobec regulacji zawartej w art. 3941 § 2 k.p.c. nie przysługiwało istotnie zażalenie do Sądu Najwyższego. Dodatkowo należy zaś podkreślić, że powołany wyżej przepis dopuszcza możliwość wniesienia zażalenia do Sądu Najwyższego jedynie w tych sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna. Nie budzi wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na datę ogłoszenia upadłości, miały zastosowanie przepisy Prawa upadłościowego, które zawierały odrębną regulację dopuszczającą możliwość wniesienia kasacji w ograniczonym zakresie. W ich świetle nie była dopuszczalna kasacja od orzeczeń dotyczących uznania w postępowaniu upadłościowym określonej wierzytelności. Z przyczyn wyżej wskazanych zażalenie było pozbawione uzasadnionych podstaw i podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 i 39814 k.p.c. db

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3941 § 2 KPCart. 3941 § 3§ 2§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 19.07.2026. · PDF źródłowy