I CZ 38/55

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Kazimiery U. przeciwko Przedsiębiorstwu M.H.D. Artykułami Budowlanymi i Opałowymi w Warszawie o 15.000 zł odszkodowania za wypadek, po rozpoznaniu rewizji pozwanego przedsiębiorstwa od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 19 października 1954 r.,rewizję oddalił.Uzasadnienie faktycznePowódka Kazimiera U. w dniu 27 sierpnia 1953 r. wchodząc po drewnianych schodach do znajdującego się w suterenie składu opałowego M.H.D., upadła na betonową podłogę i doznała pęknięcia kości skroniowej oraz wstrząsu mózgu. Przyczyną upadku powódki było usunięcie się stopnia schodów, które były w złym stanie.Sąd Wojewódzki uwzględniając częściowo powództwo zasądził od pozwanego Przedsiębiorstwa na rzecz powódki 7.500 zł jako zadośćuczynienie za krzywdę moralną i ból, oddalając dalsze żądanie z tego samego tytułu. Sąd Wojewódzki przyjął, że M.H.D. odpowiada za wypadek z mocy art. 151 § 1 k.z. jako "użytkownik" schodów.W rewizji M.H.D. zarzuca naruszenie art. 151 k.z. przez przyjęcie, że za wypadek ono ponosi odpowiedzialność oraz naruszenie art. 158 k.z. przez zasądzenie zadośćuczynienia w zbyt wygórowanej kwocie.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarzut naruszenia art. 151 § 1 k.z. jest o tyle bezprzedmiotowy, że ustalenia Sądu Wojewódzkiego, w rewizji nie kwestionowane, dają pełną podstawę do przyjęcia odpowiedzialności pozwanego Przedsiębiorstwa na zasadzie winy (art. 134 k.z.). Odpada więc potrzeba rozważenia, czy Przedsiębiorstwo odpowiadałoby też na zasadzie art. 151 § 1 k.z.Osoba, która utrzymuje użytkowany lokal lub urządzenia w tym lokalu w stanie zagrażającym bezpieczeństwu osób, wchodzących do lokalu w związku z charakterem działalności tej osoby (np. sklep, biuro itp.), z reguły ponosi na zasadzie art. 134 k.z. odpowiedzialność za szkody doznane przez klientów, interesantów itp., pozostające w związku przyczynowym ze stanem lokalu i urządzeń. Winy tej osoby nie uchyla okoliczność, że jest ona tylko najemcą lokalu, a szkoda powstała w związku z zaniedbaniem napraw obciążających wynajmującego (art. 373 § 1 k.z.), skoro mogła ona dokonać napraw na koszt wynajmującego (art. 374 k.z.), a w każdym razie miała społeczny obowiązek do czasu dokonania napraw uniemożliwić dostęp klientów do miejsc grożących wypadkiem.Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 165 § 1 k.z. przez przyznanie powódce zadośćuczynienia za krzywdę moralną i ból w nadmiernej wysokości. Sąd Wojewódzki uzasadnił swój pogląd, że zasądzona kwota, jest kwotą stosowną w rozumieniu art. 165 § 1 k.z. przewlekłością cierpień powódki, dotkliwością skutków wypadku oraz okolicznością, że powódka jest w podeszłym wieku (68 lat). Przyznanie w takim stanie rzeczy zadośćuczynienia w kwocie 7.500 zł nie narusza art. 165 § 1 k.z. (...)