I PR 395/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kapitaniak (sprawozdawca). Sędziowie: J. Tyszka, J. Wasilewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy z powództwa Weroniki B. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydium Powiatowej Rady Narodowej (Wydział Zdrowia i Opieki Społecznej) w B. i Szpitalowi Powiatowemu w B. o 57.600 zł, wskutek rewizji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 22 czerwca 1970 r.,oddalił rewizję.Uzasadnienie faktycznePowódka domagała się zasądzenia solidarnie od Szpitala Powiatowego w B. i Wydziału Zdrowia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w B. kwoty 56.700 zł, stanowiącej wynagrodzenie za pracę po 1.600 zł miesięcznie w okresie 3 lat (1967, 1968 i 1969), na tej podstawie, że będąc zatrudniona od 1950 r. w Stacji Pogotowia Ratunkowego, po przeniesieniu jej w lipcu 1965 r. do lokalu Szpitala Powiatowego, wykonywała obok obowiązków związanych z pracą w Pogotowiu także czynności w Izbie Przyjęć Szpitala Powiatowego - bez oddzielnego za to wynagrodzenia.Pozwany Skarb Państwa - Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w B., wnosząc o oddalenie powództwa, wyjaśnił, że połączenie Stacji Pogotowia Ratunkowego z Izbą Przyjęć Szpitala Powiatowego nastąpiło zgodnie z Instrukcją Ministra Zdrowia nr 68/53, a zatrudnienie powódki także w Izbie Przyjęć w ramach normalnych godzin pracy nastąpiło dlatego, że pracownicy Pogotowia Ratunkowego nie byli w pełni wykorzystani, wobec czego ten sam pracodawca był uprawniony zlecić im pełnienie czynności również w Izbie Przyjęć.Sąd Wojewódzki oddalił powództwo, uzasadniając swoje stanowisko w sposób następujący:Zlecenie pracownikowi spełnienia dodatkowych czynności związanych z jego pracą w ramach normalnych godzin pracy było dopuszczalne, gdy okazało się, że powódka nie była w pełni wykorzystana w pracy w Pogotowiu Ratunkowym. Że tak było, może o tym świadczyć fakt (nie tylko dane cyfrowe przytoczone przez strony przesłuchane w trybie art. 299 k.p.c.), że powódka, jak również inni pracownicy Pogotowia, po połączeniu go z Izbą Przyjęć, byli w stanie spełniać obie funkcje i wywiązywać się ze swych obowiązków z zadowoleniem dla chorych i swych przełożonych i mieścili się w normalnych godzinach pracy. Sama powódka twierdzi teraz, że pracując tylko w Pogotowiu ma dużo czasu i w związku z tym może się szkolić i porządkować walizki lekarskie. Tym samym nie do przyjęcia są zeznania świadków S., K., D., P., gdy twierdzą, że powódka była w pełni wykorzystana w Pogotowiu.Należy w tym miejscu podkreślić, że połączenie Izby Przyjęć szpitala z Pogotowiem Ratunkowym było uzasadnione Instrukcją nr 68/53 Min. Zdrowia z 13.III.53 r. PL 8-2/11443/52, ogłoszoną w Dz. Urz. Min. Zdr. i Op. Społ. z 1.IX.1953 r. pod poz. 132. Obojętne jest dla sprawy, czy instrukcja ta była stosowana w innych częściach kraju, czy też nie, skoro stosowanie jej uzależniono od konkretnych miejscowych warunków.Powódka w sporządzonej przez siebie rewizji podtrzymuje żądania pozwu.Uzasadnienie prawneOddalając rewizję, Sąd Najwyższy miał na uwadze, co następuje:Istotną rzeczą dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest pytanie, czy zwiększenie w ramach ustawowego czasu pracy zakresu obowiązków średniego personelu służby zdrowia (pielęgniarki, felczerzy, położne, laboranci itp.) w okresie, gdy połączono Stację Pogotowia Ratunkowego z Izbą Przyjęć Szpitala, stanowi zmianę istotnych warunków umowy o pracę pracownika zaangażowanego początkowo do pracy w Stacji Pogotowia Ratunkowego. Na pytanie to należy odpowiedzieć przecząco.Sąd Wojewódzki niewadliwie ustalił, że pracownicy ci, w tej liczbie i powódka, zatrudnieni wyłącznie w Stacji Pogotowia Ratunkowego nie byli w pełni wykorzystani, rodzaj zaś dodatkowych obowiązków tych pracowników nie zmienił charakteru wykonywanej przez nich normalnie pracy. Pracodawcy nie można odmówić prawa zmiany organizacji pracy swych pracowników, jeżeli ich praca mieści się w ramach ustawowego czasu pracy i nie ulega zmianie rodzaj i charakter normalnie wykonywanej w tym czasie pracy. W przeciwnym razie zmiana organizacji pracy przez zwiększenie obowiązków pracowników stawałaby na przeszkodzie uzasadnionemu społecznie i ekonomicznie zwiększeniu wydajności pracy, postulatowi ciągle w obecnych warunkach aktualnemu.Domaganie się przez powódkę podwójnego wynagrodzenia tylko na tej podstawie, że Stacja Pogotowia Ratunkowego i Izba Przyjęć Szpitala stanowią oddzielne jednostki organizacyjne tego samego pracodawcy, nie może być uznane za uzasadnione.Roszczenie więc powódki, jako nieuzasadnione, słusznie zostało przez Sąd Wojewódzki oddalone.