I PR 422/90

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN T. RomerSędziowie SN: Fleming-Kulesza, W. Sanetra (spraw.).SentencjaSąd Najwyższy Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 1991 r. sprawy z powództwa W. B. przeciwko Zakładom Górniczym "L." w L. o nagrodę jubileuszową na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 6 lipca 1990 r. sygn. akt VII P 101/90 oddala rewizję.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu wyrokiem z 6 VII 1990 r. oddalił powództwo W.B., który domagał się od Zakładów Górniczych "L." w L. kwoty 1.500.000.- zł z tytułu nagrody jubileuszowej za 35 lat pracy, gdyż jej wyliczenie powinno być oparte na zarobkach, jakie otrzymywał przed dniem jej wypłaty, a nie na podstawie jego zarobków z miesięcy: wrzesień - listopad 1985 r.Sąd Wojewódzki poczynił następujące ustalenia i dokonał następujących kwalifikacji prawnych. W aktach osobowych powoda brak jest wzmianki, że był zatrudniony w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w B. W maju 1988 r. uzyskał on jednak świadectwo pracy z Urzędu Miejskiego w B., w którym stwierdza się, że był zatrudniony w Prezydium Rady Narodowej w B. od 20 V 1952 r. do 30 IX 1952 r. Świadectwo to powód złożył w Sekcji Rent i Emerytur Zakładów Górniczych w L., w związku z ubieganiem się o rentę inwalidzką. Świadectwo powyższe zostało sporządzone na podstawie zeznań świadków.W listopadzie 1989 r. powód złożył to świadectwo w dziale kadr w związku z ubieganiem się o nagrodę jubileuszową za 35 lat pracy. Na tej podstawie wypłacono mu 80.187 zł.W aktach studenckich powoda nie ma skierowania na studia. Po ukończenia studiów powód rozpoczął pracę zawodową od 1 IX 1956 r. i kontynuuje ją nieprzerwanie do chwili obecnej.Sąd Wojewódzki ocenił, że fakt zatrudnienia powoda w Prezydium PRN w B. budzi poważne wątpliwości, zaś fakt skierowania go na studia przez zakład pracy niczym nie został przez niego udowodniony. Okoliczność ta, w świetle § 2 ust. 3 uchwały nr 138 Rady Ministrów z 22 IX 1973 r. w sprawie ustalania okresów pracy i innych okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej oraz zasad jej obliczania i wypłacania (M.P. Nr 35, poz. 132), ma zaś podstawowe znaczenie, gdyż oznacza, że nie można powodowi zaliczyć okresu studiów, a tym samym nie ma on jeszcze 35-letniego okresu zatrudnienia, wobec tego nie może dostać nagrody jubileuszowej za taki okres. Na tej podstawie Sąd Wojewódzki przyjął, że skoro żądanie powoda jest bezpodstawne co do zasady, przeto zbędne stało się ustalenie, czy nagrodę wypłacono powodowi w odpowiedniej wysokości.W rewizji strona powodowa zarzuca, że Sąd Wojewódzki nie napisał, dlaczego uznał kwestionowane w procesie świadectwo pracy za niewiarygodne. Zarzuca też ona, że Sąd ten zupełnie pominął sporną kwestię, czy powód złożył świadectwo pracy z opóźnieniem, czy nie. Na tej podstawie twierdzi się w rewizji, że uzasadnienie wyroku Sądu Wojewódzkiego nie spełnia wymagań z art. 328 § 2 k.p.c. Podnosi się w niej wreszcie, że ponieważ świadectwo pracy jest dokumentem urzędowym, to zaprzeczenie oświadczeń w nim zawartych - w myśl art. 252 k.p.c. - wymaga przeprowadzenia dowodu przez stronę pozwaną, a ta w żadnym stopniu tego nie uczyniła. Również Sąd Wojewódzki żadnych dowodów w tym kierunku nie prowadził. Oznacza to, że jego ustalenie, iż powód nie był zatrudniony w byłym PPRN w B., jest zupełnie dowolne i oparte jedynie na twierdzeniach strony pozwanej.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył co następuje:Rozstrzygnięcie Sądu Wojewódzkiego jest prawidłowe, chociaż jego uzasadnienie nie we wszystkich punktach jest trafne.Wbrew sugestiom zawartym w rewizji strony powodowej wyrok Sądu Wojewódzkiego nie został oparty na przyjęciu twierdzenia, że powód nie był zatrudniony w byłym PPRN w B., lecz na uznaniu za niedowiedzione, iż został on skierowany na studia. Tylko bowiem wtedy, gdy studia odbywane były na podstawie skierowania, ich okres zalicza się do stażu pracy, od którego zależy powstanie i wysokość nagrody jubileuszowej. Skoro zaś okres studiów powoda nie może zostać zaliczony do jego stażu pracy ustalonego dla potrzeb wyznaczenia uprawnień do nagrody jubileuszowej, to wobec tego nie miał on wymaganego przez przepisy 35-letniego okresu pracy i tym samym nie przysługiwała mu jeszcze nagroda przewidziana po przepracowaniu 35 lat. Wprawdzie w świadectwie pracy powoda sporządzonym w 1988 r. znajduje się wzmianka o rozwiązaniu z nim stosunku pracy w wyniku skierowania go na studia, lecz z przeprowadzonych dowodów i całokształtu okoliczności dotyczących tej kwestii, stanowiącej przedmiot dowodzenia, wynika, że nie zostało udowodnione, iż powód został skierowany na studia. Tym samym należy uznać, że strona pozwana twierdząc, że zawarte w świadectwie pracy oświadczenia są niezgodne z prawdą, jednocześnie przeprowadziła dowód na tę okoliczność i w związku z tym przewidziane w art. 252 k.p.c. wymaganie zostało spełnione. Ważne jest jednak także tu to - w związku z twierdzeniem podniesionym w rewizji - że świadectwo pracy nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 i 252 k.p.c. Dokumentem urzędowym jest bowiem dokument sporządzony przez organ państwowy w zakresie jego działania, a więc w zakresie kompetencji, które przysługują mu jako organowi państwowemu, a nie np. jako podmiotowi stosunków-cywilnoprawnych czy stosunków pracy. Innymi słowy, idzie o dokument, który sporządzony jest przez daną jednostkę organizacyjną (organ) z tej racji, iż jest ona organem państwowym i w ramach kompetencji, jakie mu z tego i tylko z tego tytułu przysługują, a nie z tego powodu, że występuje ona jednocześnie w roli pracodawcy i w tej roli między innymi zobowiązana jest do wydania świadectwa pracy. Świadectwo pracy nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 k.p. także wtedy, gdy wydane zostaje przez urząd administracji państwowej.Stąd też w rozstrzygniętej sprawie brak było podstaw do zastosowania zasad wynikających z art. 252 k.p.c.Nawet jednak, gdyby istniały podstawy do sięgnięcia do tego przepisu, to i tak zarzut dotyczący tego, iż nie został obalony dowód świadczący o tym, że powód miał 35-letni okres zatrudnienia, nie znajduje oparcia w materiale dowodowym sprawy. Za trafne można uznać jedynie te twierdzenia rewizji, w których kwestionuje się ocenę Sądu Wojewódzkiego, że fakt zatrudnienia powoda w Prezydium PRN w B. "budzi poważne wątpliwości", gdyż w materiałach sprawy brak jest podstaw, by w tym zakresie można było podważać wiarygodność świadectwa pracy (choć okres jego pracy w Prezydium PRN został wpisany w niewłaściwej rubryce), co jednak nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprany, skoro w zasadniczej kwestii, to jest zaliczenia okresu studiów do okresu pracy, przeprowadzony został przekonujący przeciwdowód, z którego wynika, iż powód nie został skierowany na studia i wobec tego czas jego studiów nie podlega zaliczeniu. Brak dowodów w dokumentacji zakładu pracy oraz w aktach studenckich powoda, iż został on w 1952 r. skierowany na studia, jak również okoliczność, że świadectwo pracy zostało sporządzone dopiero w 1988 r. i to na podstawie zeznań świadków, a przy tym zawiera ono znamienne uchybienia, jak zwłaszcza wskazanie jako sposobu rozwiązania stosunku pracy "skierowania na studia" (nie jest to sposób rozwiązania stosunku pracy), uzasadnia twierdzenie, że skierowanie takie w rzeczywistości nie miało miejsca, a w każdym razie nie można przyjąć, że dokonując takiego osądu sąd pierwszej instancji przekroczył ramy przysługującej mu z mocy art. 233 § 1 k.p.c. oceny wiarygodności i mocy dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważania zebranego materiału.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 387 k.p.c. orzekł jak w sentencji.