I PRN 105/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN Z. Zaziemski. Sędziowie SN: M. Rafacz-Krzyżanowska, S. Rejman (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z wniosku Alicji O. przeciwko Przemysłowemu Zespołowi Opieki Zdrowotnej nr 3 w W. o przywrócenie do pracy, na skutek rewizji nadzwyczajnej Centralnej Rady Związków Zawodowych od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 13 kwietnia 1977 r.oddalił rewizję nadzwyczajną.Uzasadnienie faktyczneCentralna Rada Związków Zawodowych złożyła rewizję nadzwyczajną od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o jego uchylenie i przywrócenie wnioskodawczyni do pracy w Przemysłowym Zespole Opieki Zdrowotnej nr 3 w W., w którym pracowała około 2 lat. Rewizja nadzwyczajna zarzuca zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 45 k.p.Alicja O. była długoletnią pracownicą służby zdrowia. W czasie 16-letniego stażu pracy awansowała zajmując ostatnio w nowym zakładzie pracy stanowisko kierownika działu administracyjno-gospodarczego. Do maja 1976 r. nie zgłoszono pod adresem jej pracy żadnych zastrzeżeń. Później natomiast przeprowadzone kontrole wykazały pewne niedociągnięcia w pracy wnioskodawczyni.Zdaniem Centralnej Rady Związków Zawodowych, w przypadku poszczególnych uchybień mniejszej wagi, zakład pracy powinien zastosować właściwe środki dyscyplinujące w celu wychowawczego oddziaływania na pracownika. Rozwiązanie umowy o pracę z długoletnim pracownikiem mogą uzasadniać tylko jego poważne uchybienia w pracy, będące wyrazem niedbałego stosunku do powierzonych mu zadań.Takiego zarzutu nie można jednak postawić wnioskodawczyni.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy doszedł do następujących wniosków.W sprawie jest poza sporem, że wnioskodawczyni wprawdzie kilkanaście lat pracowała w służbie zdrowia, ale prawdą jest także, że w pozwanym zakładzie pracy była zatrudniona tylko przez okres 2 lat.Przeprowadzone kontrole ujawniły w pracy Alicji O. szereg niedociągnięć. Za maj 1976 r. nie przyznano jej w związku z tym premii. Jak wynika zaś z zeznań św. Krystyny K. wnioskodawczyni nie wykonała zaleceń pokontrolnych, co zostało stwierdzone w wyniku sprawdzenia zarządzonego przez jednostkę nadrzędną. Następna wyrywkowa kontrola z dnia 8.I.1976 r. ujawniła brak ocechowania szeregu przedmiotów oraz niewłaściwe ich składowanie. Natomiast kontrola przeprowadzona w dniu 9.X.1976 r. stwierdziła przechowywanie sprzętu w nieodpowiednich na to pomieszczeniach, nieuporządkowanie archiwum, utrzymywanie w niewłaściwym stanie technicznym pomieszczeń i urządzeń oraz brak protokołu kasacyjnego, który uniemożliwił kontrolę działalności związanej z kasacją.Wreszcie w dniu 15.X.1976 r. komisja zauważyła brak zapisów na kartach prowadzonych przez dział gospodarczy, wobec czego stan ten nie był zgodny z kartami ewidencyjnymi księgowości w odniesieniu do 15 pozycji. W tym stanie rzeczy zakład pracy doszedł do wniosku, że dalsze pozostawanie przez Alicję O. na zajmowanym stanowisku nie jest możliwe. O zamiarze wypowiedzenia jej umowy o pracę zawiadomił na piśmie radę zakładową (art. 38 § 1 k.p.), podając jako przyczyny niewywiązywanie się przez wnioskodawczynię z nałożonych na nią obowiązków. Rada zakładowa odpowiedziała, że nie zgłasza zastrzeżeń.W świetle zebranego materiału, Terenowa Komisja Odwoławcza do Spraw Pracy, a także Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych stanęły na stanowisku, że wypowiedzenie wnioskodawczyni umowy o pracę było uzasadnione.To stanowisko organów powołanych do rozpatrywania sporów o roszczenia pracowników ze stosunku pracy zakwestionowała Centralna Rada Związków Zawodowych.W tym przypadku przeoczono jednak, iż do postępowania przed Sądem Najwyższym, wywołanego złożeniem rewizji nadzwyczajnej, stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego dotyczące rewizji nadzwyczajnej (art. 277 § 2 k.p.). W myśl zaś art. 417 § 1 k.p.c. rewizja nadzwyczajna może być złożona przez podmioty do tego upoważnione tylko wówczas, jeżeli prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie rażąco narusza prawo lub interes Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.Zaskarżonemu orzeczeniu nie można postawić takiego zarzutu.W sprawie zostało wykazane, że trzykrotnie kontrole ujawniły nieprawidłowości w pracy wnioskodawczyni, które świadczą o jej nieprzydatności na zajmowanym stanowisku. Przewodniczący Rady Zakładowej oświadczył nadto, że współpraca z Alicją O. nie układa się dobrze i że były na nią skargi ze strony pracowników.W tych okolicznościach nie można postawić Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zarzutu rażącego naruszenia prawa przez oddalenie odwołania wnioskodawczyni od orzeczenia Komisji Odwoławczej do Spraw Pracy. W szczególności nie można podzielić poglądu Centralnej Rady Związków Zawodowych, że tylko poważne uchybienia pracownika mogą uzasadniać wypowiedzenie mu umowy o pracę. Mogą je uzasadniać także liczne mniej poważne uchybienia, jeżeli są następstwem niedbałości pracownika.Wszechstronne rozważenie interesu zakładu pracy oraz pracownika prowadzi do wniosku, że w tej sprawie Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych nie dopuścił się rażącego naruszenia art. 45 k.p. i dlatego rewizja nadzwyczajna podlega oddaleniu (art. 421 § 1 k.p.c. w związku z art. 277 § 2 k.p.).