I PRN 11/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Zieliński (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Stypułkowska, Z. Zaziemski.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z wniosku Włodzimierza K. przeciwko Przedsiębiorstwu Budownictwa Przemysłowego M. w Ł. o ekwiwalent za nie wykorzystany urlop, na skutek rewizji nadzwyczajnej Centralnej Rady Związków Zawodowych od orzeczenia Zakładowej Komisji Rozjemczej w Ł. z dnia 12 listopada 1974 r.uchylił zaskarżone orzeczenie i sprawę przekazał Zakładowej Komisji Rozjemczej przy Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego M. w Ł. do ponownego rozpatrzenia.Uzasadnienie faktyczneWnioskodawca był zatrudniony od dnia 18.IX.1972 r. w Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego M. w Ł. dokąd dojeżdżał z miejsca zamieszkania w M.W dniu 11.V.1974 r. wnioskodawca skierował do kierownictwa Przedsiębiorstwa prośbę o rozwiązanie umowy o pracę za wzajemnym porozumieniem stron w celu podjęcia pracy w Kombinacie Budowlano-Remontowym Handlu i Usług w M. od dnia 1.VI.1974 r., a do prośby załączył stosowne pismo tegoż Kombinatu.Wobec negatywnej odpowiedzi na powyższą prośbę wnioskodawca dokonał wypowiedzenia umowy o pracę ze skutkiem na dzień 30.IX.1974 r. W okresie wypowiedzenia domagał się udzielenia mu urlopu wypoczynkowego, którego jednak nie otrzymał.Oddalając wniosek o zapłacenie ekwiwalentu za urlop, Zakładowa Komisja Rozjemcza w uzasadnieniu orzeczenia wskazała, że wnioskodawca nie przedstawił dowodu na wyrażenie przez Kombinat zgody przyjęcia go do pracy w innym terminie niż w dniu 1.VI.1974 r., a więc po 30.IX.1974 r., oraz że wnioskodawca korzystał w okresie wypowiedzenia z wolnych dni na poszukiwanie pracy, co daje podstawę do przyjęcia, iż nie miał on zapewnionej nowej pracy.Zarząd Główny Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Budowlanego zatwierdził orzeczenie Zakładowej Komisji Rozjemczej przyjmując, że rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika spowodowało utratę przez niego prawa do urlopu wypoczynkowego (art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1969 r. o pracowniczych urlopach wypoczynkowych).Centralna Rada Związków Zawodowych wniosła w rewizji nadzwyczajnej o uchylenie orzeczenia Zakładowej Komisji Rozjemczej przy Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego M. w Ł. i przekazanie sprawy tej komisji do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje.Bez znaczenia dla zachowania przez pracownika uprawnień do urlopu z mocy § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 maja 1969 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o pracowniczych urlopach wypoczynkowych (Dz. U. Nr 14, poz. 100) - jak słusznie podniesiono w rewizji nadzwyczajnej - są przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Zakładowej Komisji Rozjemczej okoliczności, że pracownik korzystał w okresie wypowiedzenia z wolnego czasu na poszukiwanie pracy, jak również, że były w stosunku do niego stosowane ostrzeżenia i upomnienia.Ujemne skutki w zakresie uprawnienia do urlopu przewidziane w art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1969 r. o pracowniczych urlopach wypoczynkowych (Dz. U. Nr 12, poz. 85) nie występują także wówczas, gdy pracownik - będąc zatrudniony w zakładzie pracy położonym w innej - niż jego miejsce zamieszkania - miejscowości i w związku z tym zmuszony do dojeżdżania do pracy - rozwiązuje stosunek pracy w drodze wypowiedzenia oraz podejmuje pracę w miejscu swego zamieszkania, choćby nawet w okresie wypowiedzenia poszukiwał pracy.Do zachowania uprawnień do urlopu z mocy cyt. § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 maja 1969 r. (Dz. U. Nr 14, poz. 100) we wskazanych okolicznościach wystarczy udowodnienie ustawowych przesłanek wymienionego przepisu, że rozwiązanie stosunku pracy z dotychczasowym zakładem pracy nastąpiło z powodu podjęcia pracy w miejscu swego zamieszkania, jeśli poprzednio pracownik był zatrudniony w innej miejscowości i dojeżdżał do pracy.Odmienny pogląd wyrażony w zaskarżonym orzeczeniu rażąco narusza przepisy prawa, a w szczególności powołany § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 maja 1969 r. oraz art. 7 ust. 2 i 8 dekretu z dnia 25 lutego 1954 r. o zakładowych komisjach rozjemczych w związku z art. XIX ust. 3 przep. wprow. kodeks pracy.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Zakładowa Komisja Rozjemcza uzupełni postępowanie dowodowe dla wyjaśnienia, kiedy i w jakim zakładzie pracy wnioskodawca podjął zatrudnienie po dniu 30.IX.1974 r. i w zależności od wyników uzupełniającego postępowania oceni, czy spełnione zostały przesłanki wymienione w § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 maja 1969 r., a w razie pozytywnej odpowiedzi przyzna wnioskodawcy żądany ekwiwalent za urlop.W związku z odpowiedzią na rewizję nadzwyczajną wyjaśnić należy, że zakład pracy był uprawniony do odmowy udzielenia urlopu wnioskodawcy, jeśli prawdziwe są twierdzenia, iż nie przedłożył on dokumentu od przyszłego pracodawcy o zamiarze zatrudnienia go, co jednak nie przesądza sprawy w sensie negatywnym dla wnioskodawcy na wypadek udowodnienia przez niego przesłanek przewidzianych w § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 maja 1969 r.Z tych przyczyn i z mocy art. 277 § 2 i 3 k.p. w związku z art. 422 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.