I PRN 180/77

Uzasadnienie faktyczneJak wynika z pisma strony pozwanej z dnia 21 kwietnia 1977 r. KS/231/77 skierowanego do wnioskodawcy został on zwolniony z pracy niezwłocznie z dniem 22 kwietnia 1977 r. z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych polegających na tym, że samowolnie wydał nasiona do sprzedaży detalicznej, a mianowicie 8 worków łubinu, 4 worki jęczmienia oraz około 30 kg odpadów peluszki.O ileby został potwierdzony fakt takiego samowolnego zachowania się wnioskodawcy, a zwłaszcza osiągnięcie przez niego z tego tytułu korzyści materialnej, to w takiej sytuacji zachodziłyby podstawy do rozwiązania umowy o pracę na podstawie art. 52 k.p. Zasadności takiego rozwiązania umowy nie stałaby na przeszkodzie okoliczność, że w stosunku do wnioskodawcy umorzono dochodzenie o przywłaszczenie 2.000 kg pszenicy, ponieważ zabranie przez wnioskodawcę wprawdzie nie pszenicy, lecz łubinu i jęczmienia, uzasadniałoby również jego zwolnienie z pracy bez wypowiedzenia. Tymniemniej z tego punktu widzenia sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. Wnioskodawca w odwołaniu powołał bowiem dowód ze świadków oraz z karty drogowej dla wykazania, że krytycznego dnia nie wydawał polecenia załadowania nasion łubinu i jęczmienia. Sąd Pracy z naruszeniem art. 55 ustawy o okręgowych sądach pracy i ubezpieczeń społecznych nie przeprowadził tych dowodów, wychodząc z błędnego założenia, że przeciwko wnioskodawcy został wniesiony akt oskarżenia o przywłaszczenie łubinu i jęczmienia.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy dopuścić dowody wskazane przez wnioskodawcę i w oparciu o całokształt materiału dowodowego ustalić i ocenić, czy zachodziły podstawy do zwolnienia wnioskodawcy z pracy na podstawie art. 52 k.p.Sąd Najwyższy wziął nadto z urzędu pod uwagę, że samowolne wydanie przez wnioskodawcę nasion łubinu i jęczmienia miało miejsce w dniu 11 marca 1977 r. Tymczasem niezwłoczne rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z dniem 22 kwietnia 1977 r. Mając na uwadze konieczność zachowania przez zakład pracy miesięcznego terminu przewidzianego w § 2 art. 52 k.p., należy wyjaśnić, kiedy strona pozwana dowiedziała się o okoliczności uzasadniającej niezwłoczne rozwiązanie umowy o pracę i czy został zachowany miesięczny termin z art. 52 § 2 k.p. Rozwiązanie przez zakład pracy umowy o pracę z naruszeniem wspomnianego § 2 art. 52 k.p. uzasadnia żądanie pracownika o przywrócenie do pracy. Tymniemniej stosownie do art. 62 k.p. rozwiązanie umowy o pracę z naruszeniem terminu jej rozwiązania (§ 2 art. 52 k.p.) może prowadzić do oddalenia żądania o przywrócenie do pracy, o ile uwzględnienie żądania byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z przekroczeniem 1 miesięcznego terminu przewidzianego w § 2 art. 52 k.p. uzasadnia na podstawie art. 62 k.p. oddalenie żądania o przywrócenie do pracy, o ile wykazane zostanie, że pracownik dokonał zaboru mienia zakładu pracy, lub w inny szczególnie jaskrawy sposób naruszył podstawowe obowiązki pracownicze.