I PRN 48/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Zaziemski. Sędziowie: M. Rafacz-Krzyżanowska (sprawozdawca), A. Szczurzewski.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z powództwa Józefa B. przeciwko Elektrowni w budowie w S. o przywrócenie do pracy, na skutek rewizji nadzwyczajnej Centralnej Rady Związków Zawodowych od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach z dnia 26 marca 1975 r.uchylił zaskarżony wyrok Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneZakładowa komisja rozjemcza oddaliła wniosek o przywrócenie do pracy. Komisja ta ustaliła, że do obowiązków wnioskodawcy należało załadowanie wagonów. W dniu 22.I.1974 r. wnioskodawca załadował 4 skrzynie. PKP po sprawdzeniu załadunku nie przyjęły go do przewozu, stawiając do dyspozycji Elektrowni w K., której pracownikiem był wnioskodawca. Wnioskodawca nie zainteresował się, czy przesyłka została przyjęta przez PKP do przewozu, a pozostawiony do dyspozycji Elektrowni wagon, został dopiero na telefoniczną interwencję PKP odebrany w dniu 25.I.1974 r., co spowodowało przestój wagonu przez 36 godzin. Wnioskodawca otrzymał polecenie przeładowania tej przesyłki. Wykonania tego polecenia odmówił, tłumacząc się chorą ręką. Według ustaleń komisji wnioskodawca w dniu 22.I.1974 r. również niedbale załadował inne przesyłki, w związku z czym uległo zniszczeniu 5 skrzyń. Za zniszczenie i naprawę skrzyń uszkodzonych Elektrownia zmuszona była uiścić odszkodowanie w kwocie 17.200 zł.Niedbałe wykonywanie obowiązków przez wnioskodawcę oraz odmowa wykonania polecenia służbowego przeładowania skrzyń stały się podstawą wypowiedzenia wnioskodawcy stosunku pracy.Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych orzeczeniem z dnia 26.III.1975 r. oddalił odwołanie wnioskodawcy. Sąd ten uznał, że wypowiedzenie wnioskodawcy stosunku pracy nie miało cech szykany. Wnioskodawcy były bowiem wymierzane kary regulaminowe, był on pracownikiem niezdyscyplinowanym, karanym z art. 286 § 1 i 201 § 1 k.k., a nadto, jak wynika z zapisu urzędowego, znajdującego się w aktach osobowych wnioskodawcy, wielokrotnie z udziałem rady oddziałowej lub męża zaufania zwracano wnioskodawcy uwagę na jego niewłaściwe postępowanie w pracy, a w szczególności na nieprzestrzeganie dyscypliny pracy i przychodzenie do pracy w stanie wskazującym na spożycie alkoholu.Wyrok Okręgowego Sądu Pracy zaskarżyła rewizją nadzwyczajną Centralna Rada Związków Zawodowych, wnosząc o uchylenie wyroku, przywrócenie wnioskodawcy do pracy albo o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Pracy do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Orzeczenie zakładowej komisji rozjemczej, oddalające żądanie wnioskodawcy, wydane zostało w dniu 27.I.1975 r. Jak wynika z protokołu rozprawy, wnioskodawca nie stawił się w tym dniu na rozprawę, przy czym z jego pisma z dnia 27.I.1975 r. skierowanego do zakładowej komisji rozjemczej wynika, że wezwanie na dzień 27.I.1975 r. otrzymał w dniu rozprawy o godz. 14, a zatem nie mógł na nią się stawić.Zgodnie z § 34 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 października 1974 r. w sprawie komisji rozjemczych oraz komisji odwoławczych do spraw pracy (Dz. U. Nr 24, poz. 141) posiedzenie ulega odroczeniu w razie niestawienia się strony, której wezwanie nie zostało doręczone lub zostało doręczone z przekroczeniem obowiązującego 3-dniowego terminu. Wbrew temu przepisowi komisja rozjemcza rozpoznała sprawę, co uniemożliwiło wnioskodawcy zgłoszenie środków dowodowych. Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przeszedł do porządku dziennego nad powyższym uchybieniem w postępowaniu komisji rozjemczej i oddalił odwołanie wnioskodawcy. Zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 24 października 1974 r. o okręgowych sądach pracy i ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 39, poz. 231) sąd obowiązany jest z urzędu wziąć pod uwagę rażące naruszenie przepisów postępowania przez komisję rozjemczą. Do takich rażących uchybień należy rozpoznanie sprawy przez komisję rozjemczą w nieobecności wnioskodawcy i pomimo braku należytego jego zawiadomienia o terminie rozprawy.Okręgowy Sąd Pracy nie tylko nie dostrzegł uchybienia w postępowaniu przed komisją rozjemczą, lecz nadto w aktach sprawy brak jest również dowodu doręczenia wnioskodawcy wezwania na rozprawę przed sądem w dniu 26.III.1975 r., w którym Sąd wydał wyrok.Na rozprawie przed Sądem Najwyższym wnioskodawca twierdził, że przez brak należytych zawiadomień o terminach rozprawy uniemożliwiono mu zgłoszenie z jego strony środków dowodowych. W tych warunkach zachodzą przesłanki do uwzględnienia rewizji nadzwyczajnej na podstawie art. 422 k.p.c. w związku z art. 277 § 2 k.p.