I PRN 87/82

Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym wyrokiem Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił orzeczenie Terenowej Komisji Odwoławczej ds. Pracy i uwzględniając odwołanie wnioskodawcy przywrócił go do pracy w pozwanej Stoczni na dotychczasowych warunkach pracy i płacy. Rozstrzygnięcie swoje Sąd oparł na następujących ustaleniach:Wnioskodawca zatrudniony był u strony pozwanej od 1 listopada 1957 r. na różnych stanowiskach pracy, począwszy od mistrza warsztatu elektrycznego do stanowiska szefa ruchu zakładu, które zajmował od stycznia 1975 r. W całym okresie zatrudnienia wnioskodawca cieszył się bardzo dobrą opinią, ukończył zaocznie studia wyższe i wykazywał stale duże zaangażowanie w pracy i inicjatywę, dzięki którym awansował na stanowisko szefa ruchu. Jako pracownik Stoczni wnioskodawca był też członkiem Spółdzielczego Zrzeszenia Budowy Domków Jednorodzinnych "Warszewo" w Szczecinie. Zrzeszenie to zamówiło na podstawie zlecenia skierowanego do Stoczni materiały wartości 83.000 zł, z których większość na sumę ok. 60.000 zł przeznaczona została na budowę domku jednorodzinnego wnioskodawcy.W dniu 6 listopada 1980 r. w czasie kontroli w bramie Stoczni samochodu wywożącego zamówione przez Zrzeszenie materiały stwierdzono, że na polecenie wnioskodawcy wywożone były materiały pełnowartościowe zamiast odpadowych, które wcześniej poddane zostały obróbce w warsztatach Stoczni mimo braku zlecenia na te prace.Na polecenie kierownika zakładu sprawę zbadała komórka kontroli wewnętrznej. Rewident zakładowy ustalił, że wnioskodawca wielokrotnie bez zezwolenia korzystał z narzędzi Stoczni, często wydawał podległym pracownikom polecenia wywozu różnych elementów i materiałów nie objętych zamówieniem Zrzeszenia, zlecał wykonanie w warsztatach Stoczni nieodpłatnie w godzinach pracy robót przy przygotowaniu materiałów użytych następnie do budowy domku jednorodzinnego oraz nie uiścił należności za transport materiałów i dokumentację projektową. Zarzuty te potwierdzone zostały w wyniku kontroli przeprowadzonej przez Okręgowy Zarząd Dochodów Państwa i Kontroli Finansowej w Szczecinie oraz ustaleń dokonanych przez miejscowy Komisariat Milicji Obywatelskiej.W tym stanie rzeczy kierownik zakładu pracy rozwiązał z wnioskodawcą umowę o pracę z zachowaniem ustawowego okresu wypowiedzenia podając jako przyczynę "usiłowanie nielegalnego wywozu materiałów w dniu 6 listopada 1980 r. i wykorzystanie stanowiska służbowego do celów prywatnych".Przywracając wnioskodawcę do pracy na poprzednich warunkach Sąd uznał, że zarzuty stawiane wnioskodawcy nie zostały udowodnione, a ewentualnie popełnione przez niego uchybienia są tak niewielkie, że nie uzasadniały one rozwiązania umowy o pracę w drodze wypowiedzenia.Wyrok ten zaskarżył rewizją nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie odwołania wnioskodawcy od orzeczenia Terenowej Komisji Odwoławczej do Spraw Pracy. Skarżący zarzuca naruszenie art. 45 k.p.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Jak trafnie podnosi skarżący ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd nie mieści się w granicach określonych art. 233 kodeksu postępowania cywilnego a wnioski jakie Sąd wysunął z poczynionych ustaleń rażąco naruszają przepis art. 45 kodeksu pracy. W świetle art. 45 k.p. pracownik zajmujący kierownicze stanowisko w zakładzie pracy, jeżeli wykorzystuje je w celu osiągnięcia korzyści osobistych i nakłania podporządkowanych sobie pracowników do naruszania obowiązków pracowniczych nie może być chroniony przed zwolnieniem z pracy w drodze wypowiedzenia nawet wtedy, gdy wcześniej pracował nienagannie i zasłużył się dla zakładu pracy.Z tych względów Sąd Najwyższy uznając zarzuty za uzasadnione, orzekł jak w sentencji.