II C 1250/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z wniosku Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w K. przeciwko Janowi K. o wyjawienie majątku, po rozpoznaniu zażalenia Jana K., na postanowienie Sądu Powiatowego w Kępnie z dnia 4 sierpnia 1953 r.,zażalenie oddalił.Uzasadnienie faktyczneNa wniosek Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w K. oparty na twierdzeniu, że usiłowane przez nie ściągnięcie zaległych składek ubezpieczeń społecznych w trybie egzekucji administracyjnej świadczeń pieniężnych okazało się bezskuteczne, Sąd Powiatowy nakazał dłużnikowi Janowi K. w wyznaczonym równocześnie terminie złożenie wykazu majątku i zapewnienia, że złożony wykaz jest prawdziwy i zupełny. Na postanowienie to dłużnik zgłosił zażalenie z wnioskiem o jego uchylenie, zarzucając, że z wnioskiem o złożenie wykazu majątku i przyrzeczenia mógłby wystąpić tylko Wydział Prawny przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu i że tytuł egzekucyjny nie jest zaopatrzony w stwierdzenie prawomocności.Sąd Wojewódzki przekazał na podstawie art. 388 k.p.c. Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia następujące zagadnienia prawne:I."Czy zastępstwo prawne przewidziane w art. 5 dekretu z dnia 29 marca 1951 r. o organach zastępstwa prawnego (Dz. U. Nr 20, poz. 159) obowiązuje również w przypadku, gdy Wydział Finansowy Prezydium Miejskiej Rady Narodowej jako władza egzekucyjna zwraca się w trybie art. 59 dekretu z dnia 28 stycznia 1947 r. o egzekucji administracyjnej świadczeń pieniężnych (Dz. U. Nr 21, poz. 84) do Sądu z wnioskiem o nakazanie dłużnikowi złożenia wykazu majątku i zapewnienia?"II."Jakie stanowisko zajmuje wierzyciel (art. 8 dekretu o egzekucji administracyjnej świadczeń pieniężnych) i władza egzekucyjna w postępowaniu o wyjawienie majątku, wszczętym w trybie art. 59 cytowanego dekretu, a w szczególności w postępowaniu zażaleniowym?"Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy postanowiwszy przejąć sprawę do rozpoznania zważył, co następuje:Zarzut braku należytego zastępstwa przed sądem powszechnym w postępowaniu dotyczącym wyjawienia majątku jest bezprzedmiotowy z tej przyczyny, że na rozprawie w Sądzie Najwyższym przedstawiciel Urzędu Zastępstwa Prawnego, powołany do zastępstwa organu finansowego, zatwierdził czynności Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w K.Co się tyczy dalszego zarzutu rewizji, to art. 628 § 2 k.p.c., którego naruszenie żalący się widocznie ma na względzie, nie ma zastosowania w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 59 dekretu z dnia 28 stycznia 1947 r. o egzekucji administracyjnej świadczeń pieniężnych (Dz. U. Nr 21, poz. 84). Z art. 59 cytowanego dekretu wynika, że organ finansowy ma prawo żądać od dłużnika wyjawienia majątku bez względu na to, czy orzeczenie, na podstawie którego prowadzi egzekucję, jest prawomocne. Jeżeli więc według art. 59 organ ten może wystąpić do sądu z wnioskiem o nakazanie dłużnikowi złożenia wykazu i zapewnienia w przypadku odmowy złożenia wykazu lub gdy zachodzi przypuszczenie, że złożony wykaz jest nieścisły, znaczy to, że spełnienie jakiejkolwiek dalszej przesłanki, a zwłaszcza uprawomocnienie się orzeczenia stanowiącego podstawę egzekucji, nie jest wymagane. Za tym przemawia również i brzmienie art. 59 ust. 2, według którego sąd już na sam wniosek organu finansowego nakaże dłużnikowi złożenie wykazu oraz zapewnienia i następnie zastosuje przepisy o wyjawianiu majątku. Zresztą art. 628 § 2 k.p.c. mówi tylko o orzeczeniach, a nie o innych tytułach, które nie są orzeczeniami i których uprawomocnienie się wcale nie wchodzi w grę, jak to ma miejsce w przypadku objętym sporem niniejszym, gdy tytułem egzekucyjnym jest wykaz zaległości.Z przyczyn powyższych należało orzec na podstawie art. 383 k.p.c.