II CNP 131/07

Sygn. akt II CNP 131/07 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Grzegorz Misiurek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 września 2007 r., skargi A. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Ł. Wydział Gospodarczy z dnia 18 stycznia 2006 r., wydanego w sprawie z powództwa A. G. przeciwko A. W. o zapłatę 19.237,39zł, odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Sąd Rejonowy wyrokiem zaocznym z dnia 18 stycznia 2006 r., sygn. akt XIII GC …/05, zasądził od pozwanej A. W. na rzecz powódki A. G. kwotę 19.237,39 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 marca 2005 r. oraz 3.861,70 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Pozwana wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyżej prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem może być wniesiona od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, jeżeli jego zmiana lub uchylenie w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie była i nie jest możliwa. W wyjątkowych wypadkach, określonych w art. 4241 § 2 k.p.c., skarga jest dopuszczalna pomimo nieskorzystania przez stronę z przysługujących jej środków prawnych. Dopuszczalność skargi jest wówczas uzależniona od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek, a mianowicie istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. Wystąpienie takiego wypadku skarżący powinien - zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. - wykazać w skardze. Ze względu na wyjątkowość powołanego unormowania, przedstawienie tej przesłanki jest elementem konstrukcyjnym skargi. Skarżąca wymagania powyższego nie spełniła, ograniczając się do ogólnikowego stwierdzenia, że niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego. Wypada zatem zauważyć, że spełnienie wymagania określonego w art. 4245 pkt 5 in fine k.p.c. polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej argumentacji jurydycznej wskazującej, jakie podstawowe zasady porządku prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka zaskarżone prawomocne orzeczenie 3 narusza. Niezbędne jest też przedstawienie, na czym polegała obraza przepisów mających podstawowe znaczenie dla ochrony tych wartości. Pozwana nie powołała okoliczności świadczących o istnieniu wyjątkowego wypadku w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.). kg