II CNP 134/06

Izba Cywilna2007-02-16

Skład orzekający: Marian Kocon

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji, wniesiona przez stronę osobiście, spełnia wymogi formalne i materialne przewidziane w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, ponieważ strona nie zachowała wymogu reprezentacji przez adwokata lub radcę prawnego, a sama skarga nie spełniała wymogów formalnych określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Skarga zawierała jedynie polemikę z rozstrzygnięciem, nie wskazując podstaw, uzasadnienia, przepisu prawa, z którym orzeczenie jest niezgodne, ani nie wykazywała, że orzeczenie nie mogło być wzruszone innymi środkami prawnymi lub że wyrządzono szkodę.
Stan faktyczny
Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego S.T. na rzecz Syndyka Masy Upadłości kwotę ponad 67 tys. zł wraz z odsetkami. Pozwany wniósł osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Sąd Najwyższy rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II CNP 134/06 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marian Kocon po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 lutego 2007 r., skargi S.T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt [...], wydanego w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości - "P." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przeciwko S.T. o zapłatę, odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 15 marca 2006 r. Sąd Rejonowy w T. zasądził od pozwanego S.T. na rzecz powoda Syndyka Masy Upadłości –„P.” sp. z o.o. kwotę 67170,93 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 17 marca 2005 r. do dnia zapłaty. Od powyższego wyroku powód osobiście wniósł skargę na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c., w której żądał stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przy wniesieniu skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem nie został zachowany przymus adwokacko – radcowski (art. 871 k.p.c.). Ponadto, „skarga” którą wniósł powód nie spełnia warunków określonych w art. 4245 § 1 pkt 2, 3, 4, 5 k.p.c., oraz nie wskazuje, iż w sprawie występuje wyjątkowy wypadek z art. 4241 § 2 k.p.c. Skarga zawiera jedynie polemikę z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku. W jej treści skarżący poza opisem nieprawidłowości, jakie według skarżącego popełnił Sąd Rejonowy, nie wskazał podstaw skargi i ich uzasadnienia, przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, nie wykazał także, że zaskarżone orzeczenie nie mogło być wzruszone w drodze innych środków prawnych, ani też nie uprawdopodobnił wyrządzenia szkody, spowodowanej tym orzeczeniem. Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 4241 § 2 KPCart. 871 KPCart. 4245 § 1 pkt 2art. 4248 § 1 KPC§ 2§ 1 pkt 2§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 20.07.2026. · PDF źródłowy