II CNP 25/15

Sygn. akt II CNP 25/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2015 r. skargi Z. N. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt II Ca […] wydanego w sprawie z wniosku Z. N. przy uczestnictwie E. N. o podział majątku wspólnego, odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Wnioskodawca Z. N. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt […], w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w pkt I, ppkt 2, lit. b, zasądzającej od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki E. N. kwotę 123.120,00 zł tytułem spłaty. W ocenie skarżącego, zaskarżony wyrok narusza art. 45 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego i jest niezgodny z tym przepisem Sąd Najwyższy ustalił i zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest szczególnym środkiem prawnym, służącym kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia w związku z możliwością ubiegania się o przyznanie od Państwa odszkodowania za szkodę wyrządzona wydaniem prawomocnego orzeczenia (art. 4171 § 2 k.c.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że użyte w art. 4241 k.p.c. pojęcie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia ma znaczenie autonomiczne i odnosi się do takich tylko orzeczeń, które są niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostały wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub oczywiście niewłaściwego zastosowania prawa (por. wyroki: z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17 i z dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174 oraz postanowienie z dnia 6 marca 2008 r., I CNP 116/07, nie publ.). Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 września 2012 r., SK 4/11 (OTK-A 2012, nr 8, poz. 97), art. 4241 § 1 k.p.c., rozumiany w ten sposób, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji przysługuje tylko wtedy, gdy niezgodność ta jest oczywista, rażąca i przybiera postać kwalifikowaną, jest zgodny z art. 77 ust. 1 Konstytucji. Przyjęte rozumienie pojęcia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia ma znaczenie przy ocenie dokonywanej na podstawie art. 4249 k.p.c., czy skargę należy przyjąć do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, czy też - jako 3 oczywiście bezzasadna - nie powinna być ona przyjęta. Skarga, której zarzuty nie przekonują o kwalifikowanym naruszeniu prawa, w tym także skarga kwestionująca dokonaną przez sąd wykładnię prawa, która mieści się w granicach przysługującej sądowi autonomii orzeczniczej, jest w ujęciu tego przepisu skargą oczywiście bezzasadną. Istnieje podobieństwo między tą skargą, a skargą kasacyjną. Obie skargi są instrumentem kontroli legalności orzeczeń, jednakże nie są tożsame. Sąd Najwyższy, także w ramach tak rozumianej kontroli legalności nie jest władny zakwestionować stanu faktycznego ustalonego przez sąd drugiej instancji, oceny dowodów, w tym nie jest także uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego, gdyż nie jest sądem trzeciej instancji. Argumentu jurydycznego za powyższym stanowiskiem dostarcza brzmienie art. 4244 zdanie drugie k.p.c., który stanowi, że podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. W niniejszej w sprawie sąd drugiej instancji nie uchybił art. 45 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (k.r.o.), w zakresie, jaki podnosi skarżący, skoro Sąd Okręgowy ustalił, na podstawie art. 42 k.r.o., że udziały małżonków w majątku wspólnym, będącym przedmiotem działu są równe i że wnioskodawca nie wykazał iż spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego stanowi wyłącznie jego nakład z majątku odrębnego na majątek wspólny. W świetle tych ustaleń, nie można uznać zasadności twierdzenia o rażącym, kwalifikowanym naruszeniu art. 45 k.r.o., zwłaszcza, że w skardze nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 42 k.r.o.; zarzuty skarżącego koncentrowały się na próbie przedstawienia przez własnej, odmiennej od przyjętej przez sąd drugiej instancji projekcji stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest na oczywiście bezzasadna. Z tych względów orzeczono jak w sentencji. aw