II CNP 43/14

Sygn. akt II CNP 43/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2015 r., skargi G. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt IV Ca […] wydanego w sprawie z powództwa M. P. i B. D. P. przeciwko G. W. o wydanie nieruchomości, odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Według art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna. Skargę uważa się za oczywiście bezzasadną, gdy z jej treści, bez głębszej analizy, wynika, że nie może być uwzględniona. Warunkiem uwzględnienia skargi nie jest jakakolwiek sprzeczność orzeczenia z prawem, lecz tylko sprzeczność wynikająca z rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania konkretnych przepisów o zasadniczym znaczeniu dla rozpoznania sprawy (por. wyroki z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, Nr 1, poz. 17; z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, Nr 2, poz. 35; z dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174). Twierdzenia skargi wniesionej przez pozwaną, zarzucającą wyrokowi Sądu Okręgowego z P. z dnia 22 stycznia 2014 r. naruszenie wyłącznie przepisów prawa procesowego (art. 227, 232, 382, 328 § 2 i 386 § 6 k.p.c.) nie zawierają argumentów, które pozwalałyby - wstępnie oceniając - zasadnie wnioskować, że objęty skargą wyrok jest dotknięty tego rodzaju sprzecznością. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.